CAROUSEL η Το ΓΑΙΤΑΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
Έχων μετάσχει επί 40 συναπτά έτη ενεργώς στο χορό της ζωής αναγνωρίζω πλέον τα στοιχεία εκείνα που επιδρούν στο θυμικό και επηρεάζουν την ορθή κρίση κάποιων ανθρώπων, μετατρέποντας τους σε άλογα όντα, που κινούνται στο ρυθμό ενός carousel , μαζί με άλλους ομοίους τους, στους ήχους της ίδιας, πάντα, απλοϊκής μουσικής που οι πεπειραμένοι ποσώς αντιλαμβάνονται, μαγεύει όμως τα πλήθη, ιδίως εκείνους που διαθέτουν αγνή ψυχή και καθαρά χέρια, ωθώντας τους να προσέλθουν και να μετάσχουν σε αυτό το υπέροχο γαϊτανάκι πανδαισίας χρωμάτων και σχημάτων.
Τα διάφορα επιβλητικά σχήματα, τα έντονα χρώματα, τα πολύχρωμα φώτα, η ευχάριστη μουσική θέλγουν τον κόσμο, οι συνεχείς περιστροφές τους αποχαυνώνουν, τα φώτα τους τυφλώνουν και η μουσική επιδρά κατευναστικά στην ταλαιπωρημένη ψυχή τους. Είναι όμορφο να στροβιλίζεται κάποιος καθισμένος αμέριμνα πάνω σε κάποιο από αυτά τα υπέροχα, διάφορα μεταξύ τους, ποικιλόχρωμα σχήματα, με τα περίεργα ονόματα, κάτι ΔΗΜ, κάτι ΣΟΚ, κάτι ΞΑΡ, ΡΑΤ, ΟΥΝ κ.ά. Αισθάνεται ότι είναι άτρωτος, αιώνιος και ότι μετέχει και εκείνος στην εξέλιξη της ζωής, της κοινωνίας καθώς εκείνη κινείται, και όλο αυτό το όμορφο θέαμα συνεχίζει να υπάρχει χάρις σε εκείνον. Όντως χάρις σε εκείνον, σε όλους, καθώς μόλις νιώθει ότι το carousel πάει να σταματήσει απλώνει το καθαρό χέρι του και ρίπτει τον οβολό του στη σχισμή. Και ξαναρχίζει ο στροβιλισμός, η λάμψη των φώτων, η μουσική, και ξεχνά τα προβλήματά του, τις ανησυχίες του, απαλύνεται η κόπωση της καρδιάς που απλώνει στο αίμα και θολώνει την κρίση, διαπιστώνει πως η ζωή είναι ένα carousel όπου όλοι έχουμε θέση. Τι ευτυχία!
Επί σειρά ετών κάποιοι άλλοι, όμοιοι με τους υπόλοιπους, απλώς πιο θαρραλέοι, είτε λόγω ιδιοσυγκρασίας, είτε λόγω καταβολών, είτε οικονομικής ευρωστίας, προσπαθήσαμε να αποτινάξουμε τη χαύνη από τα βλέφαρα των αναβατών του carousel. Θεωρούσαμε ότι είναι τόσο απλό να διαπιστώσει, κι ένα παιδί ακόμα, ότι όλα αυτά πελώρια σχήματα με τα ονόματα που δεν απαντώνται σε κανένα λεξικό του κόσμου, και μας εντυπωσιάζουν με το σφρίγος τους και την ικμάδα τους, είναι κενά περιεχομένου και ουσίας. Πώς να μην είναι άλλωστε όταν από τη στιγμή που τοποθετούνται στο carousel της ζωής μέχρις ότου ριφθούν ως καυσόξυλα στο τζάκι, παραμένουν ακίνητα, να περιφέρονται στον ίδιο ρυθμό, στην ίδια τροχιά, χωρίς καμία αλλαγή, καμία πρόοδο. Αντιθέτως μάλιστα με την πάροδο των χρόνων η ξύλινη υπόστασή τους, κάτω από τα λαμπερά χρώματα, αρχίζει και σήπεται, χωρίς ελπίδα επούλωσης.
Η χειρότερη, όμως, στιγμή της στέρφας ύπαρξής των πελώριων σχημάτων, όντων, είναι όταν η μουσική παύει, τα φώτα σβήνουν, ο κόσμος φεύγει, και το carousel παραμένει ακίνητο, τυλιγμένο στη σιωπή και στο σκοτάδι. Τότε αφυπνίζονται οι Ερινύες σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ευαισθητοποιήσουν όλα αυτά τα πλάσματα που σιωπηλά, βυθισμένα στις άδειες σκέψεις τους, προσπαθούν, να αντιπαρέλθουν τη δυσάρεστη μοναξιά τους. Μη έχοντας κάτι να πουν μεταξύ τους, καθώς μιλούν ακριβώς την ίδια γλώσσα, – αν τουλάχιστον μιλούσαν διαφορετικές ίσως κατέληγαν σαν τον πύργο της Βαβέλ, θα απελευθερώνονταν – αλλά κι όταν αποφασίζουν να αρθρώσουν κάποιο λόγο, απλώς μονολογούν, σαν να είναι οι τελευταίοι άνθρωποι επί της γης και απευθύνονται στον καθρέφτη τους.
Κι όμως, αρνούνται πεισματικά να εγκαταλείψουν αυτήν την πλάνα ζωή, αυτή την ατέρμονα, μονότονη περιστροφή, κι ας έχει πλήξει από τις ίδιες εικόνες το παρωπιδικό βλέμμα τους, ας έχουν αναισθητοποιηθεί τα αυτιά τους από την ίδια μουσική, εκείνοι σθεναρά αποτινάσσουν την ανία, την απραγία και την απάθεια και συνεχίζουν, ακίνητοι εν κινήσει, να «γραπώνονται» κυριολεκτικά από τον στύλο τους, την θέση τους, εκείνη που με κάποιο τρόπο κατέλαβαν πριν από πολλά χρόνια, τόσα που πλέον έχουν ξεχάσει γιατί είχαν επιδιώξει να πάρουν θέση στο carousel.
Μα όλες αυτές οι ανόητες σκέψεις που αφυπνίζονται από τις Ερινύες, τι αχρείες θεότητες και αυτές, εξαφανίζονται ως δια μαγείας μόλις ο κόσμος αρχίσει να ρίχνει τα κέρματα στη σχισμή και η μουσική ξαναρχίζει, τα φώτα ξανανάβουν, και ο χορός της ζωής ξαναβρίσκει το ρυθμό του. Κι όλα εκείνα τα τεράστια πολύχρωμα, ποικιλόμορφα σχήματα, τόσο διαφορετικά στην όψη, κι όμως τόσο ίδια στο περιεχόμενο, ανασαίνουν με ανακούφιση καθώς αρχίζουν και πάλι την τόσο δελεαστική, μονότονη, φαύλα περιστροφή τους με την ανάσα του κόσμου, τον ιδρώτα του να χαϊδεύει τον τράχηλό τους. Πιο όμορφη σκλαβιά από αυτή δεν υφίσταται.
Κι όσο ο κόσμος πληθαίνει, όσο ο κόσμος προσέρχεται στο carousel, τόσο εκείνοι ήδονται, γιατί το carousel δεν θα πάψει να λειτουργεί κι εκείνοι θα απολαμβάνουν τη μαγεία του στροβιλισμού νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Ατυχώς στον ίδιο ρυθμό είτε θα χορεύουμε, είτε θα παρακολουθούμε ανήμποροι να αντιδράσουμε όλοι μας. Γιατί τα καθαρά χέρια, οι αγνές καρδιές που εκστασιάζονται από αυτό το σπάνιο , υπέροχο θέαμα, αυτήν τη μοναδική αίσθηση ελαφρότητας και ανεμελιάς που προσφέρει αυτή η ατέρμων περιστροφή, δεν θα πάψουν ποτέ να τροφοδοτούν, ακόμα με το υστέρημά τους, τον τελευταίο οβολό τους, το carousel.
Αλέξανδρος Κακαβάς