ΠΟΤ ΠΟΥΡΙ

από Αλέξανδρος Κακαβάς | Ιαν 25, 2025 | άρθρα

ΠΟΤ ΠΟΥΡΙ

Στην αρχή σκέφθηκα να γράψω για την ημερίδα σεναρίου που διεξήχθη στο Βόλο στις 4 Απριλίου και που miracolo, καίτοι ήταν Σάββατο του Λαζάρου προσείλκυσε 70 φιλομαθείς, που προσήλθαν να ενημερωθούν για την τέχνη και την τεχνική του σεναρίου. Όμως κατόπιν ωρίμου σκέψεως έκρινα ότι οι αναγνώστες του Σαμιακού Βήματος, όπως άλλωστε και το πολιτιστικό των Δήμων, ήκιστα ενδιαφέρονται για το σενάριο,  για να μη γενικεύσω και γράψω για τη τέχνη εν τω όλω.

Οπότε διέγραψα τα περί σεναρίου και άρχισα νοερά να γράφω για την Ελληνική Εταιρεία Χειρουργικής Ορθοπαιδικής και Τραυματολογίας (ΕΕΧΟΤ) που ιδρύθηκε το 1947 από 21 ορθοπαιδικούς και ιδρυτικά μέλη τους Ριχάρδο Λιβαθυνόπουλο και τον Αθανάσιο Κονταργύρη,  ος εξελέγη και πρώτος πρόεδρός της. Ο Αθανάσιος Κονταργύρης συμβαίνει να είναι παππούς μου, μητρόθεν, σύζυγος της θυγατρός του Θεμιστοκλέους Σοφούλη,  Δεσποίνης. Όμως ούτε το εν λόγω θέμα έκρινα ότι θα ενδιέφερε τους Σαμίους, φίλους τε και συγγενείς, οπότε το εναπέθεσα στα βάθη της μνήμης, αν και υπόσχομαι ότι θα το επαναφέρω.

Να αναφερθώ στην προσπάθειά μου να υλοποιήσω επιτέλους μια εγκεκριμένη από το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, ταινία μεγάλου μήκους υπό τον προσωρινό τίτλο «Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΑΡΗ» ην φέρω επί των ώμων ως σταυρόν του μαρτυρίου επί του οποίου ευχαρίστως θα με έβλεπαν σταυρωμένο κάποιοι άκρως συμπλεγματικοί και ατάλαντοι ανθρωπάκοι (κατά τον Ράιχ) του οπτικοακουστικού χώρου, φυσικά με την κεφαλήν προς τα κάτω! Η ήκιστα κολακευτική αυτή εικόνα μου, που μου έφερε στη μνήμη σκηνές από τον Σπάρτακο του Κιούμπρικ με τον Κ. Ντάγκλας, με ενέβαλε σε νέες ενοχλητικές σκέψεις.

Τι άραγε θα μπορούσα να γράψω, αποφεύγοντας έστω άπαξ, να αναφερθώ στα κακώς κείμενα του δημοσίου τομέα και την ευτέλεια των περισσοτέρων εκ των πολιτικών μας. Και παρεμπιπτόντως, μια και δεν πρόλαβα την πρωταπριλιά, ήθελα να γράψω δυο λόγια καταρρίπτοντας με στιβαρά επιχειρήματα κάποιους εκ των αντιμνημονιακών μύθων όπως π.χ. ότι η χώρα μας έχει μόνον πρόβλημα χρέους (γέλωτες) όταν τα έσοδα συνεχώς μειώνονται και τα «κόκκινα» δάνεια έχουν αυξηθεί κατά 1 τουλάχιστον δις κατά το 1^ο τρίμηνο του 2015. Η ότι τελικά οι Ευρωπαίοι θα ενδώσουν στις παράλογες – ανήθικες τις χαρακτηρίζω εγώ – απαιτήσεις μας και θα μας στρώσουν κόκκινο χαλί να διαβούμε ενόσω θα μας ραίνουν με ροδοπέταλα. Κι όλα αυτά για να μην υποχρεώσουμε όλους τους αιρετούς πατρικίους και πληβείους να πάψουν να ξοδεύουν αλόγιστα τα χρήματα μας ώστε να σιτίζουν τους ψηφοφόρους τους. 100 ευρώ, καίτοι άνεργος επί σειρά ετών, υποχρεώθηκα να καταβάλω ώστε οι κλειδοκράτορες του ηλεκτρικού ρεύματος να τροφοδοτήσουν με ρεύμα τους πένητες, αντί τα 100 ευρώ να τα προσφέρουν έρανο από τις αδικαιολόγητα παχυλές αμοιβές τους

Η τέλος θα μπορούσα, κυριολεκτικά, να οχλήσω κάποιους αναγνώστες, παραφράζοντας, η ορθότερα προσαρμόζοντας, κάποιες απόψεις του Ζισκαρικού υπουργού Μισέλ Πονιατόφσκι «Η Ελλάδα τείνει να χάσει τη ψυχή της όχι μόνον λόγω της παγκοσμιοποίησης αλλά κυρίως λόγω της πολύ-εθνικότητας και πολύ-πολιτισμικότητας εξ αιτίας των οποίων οι Έλληνες υφίστανται πλύση εγκεφάλου με εσφαλμένες ιδέες και σοβαρά ψεύδη»

Και θα συνεχίσω με μια πιο δυσάρεστη αναφορά, από εκείνες που ελάχιστος κόσμος διαβάζει, αλλά και όταν διαβάζει τις αποτινάσσει από τη σκέψη του μετά βδελυγμίας απευχόμενος την επαλήθευσή της. Ίσως να είμαι ο μόνος άνθρωπος εν Ελλάδι που θα ήθελα προτού να απέλθω του ματαίου τούτου κόσμου να ανατρέπεται η διεφθαρμένη καθεστηκυία τάξη, που πλην μικρών διαλειμμάτων, κυβερνά ασύδοτα και αυταρχικά την πατρίδα μας.

Σήμερα επειδή διανύουμε την εβδομάδα των Παθών, η οποία για πολλούς θα διαρκέσει πολλά έτη φωτός, αρκετά έστω ώστε να προλάβουν διάφοροι καινοί  κοινωφελείς οργανισμοί , περιέργως πως, μάλιστα, διοικούμενοι από ευκατάστατους πολίτες, να κερδίσουν μερικούς οβολούς. Τίνι τρόπω; Μα με τον απλούστερο. Παρέχοντας βοήθεια στους πτωχότερους, φυσικά επ’ αμοιβή. Και από πού αμείβονται όλοι αυτοί; Μα φυσικά από τους δήμους και τις περιφέρειες.  Και ουδείς τους λέγει ότι αν θέλουν τόσο πολύ να βοηθήσουν τους απόρους ας τους προσφέρουν μέρος των μισθών τους που άλλωστε επιβαρύνουν και τους απόρους, η από τα εισοδήματά τους  και ας πάψουν να παριστάνουν τους ελεήμονες. Και ας πάψουν και κάποια κανάλια να τους παρουσιάζουν ως καλούς Σαμαρείτες. Εκτός αν τα εν λόγω κανάλια εισπράττουν αμοιβή για την παραχώρηση χρόνου παρουσίας στις ευτελείς αυτές, μόνον κατ’ ευφημισμό, πολιτικές, αποκαλούμενες εκπομπές που παράγουν.

Σήμερα αισθάνομαι πολύ θυμωμένος. Τούτο επειδή κάποιοι δεξιοί απ’ αυτούς που άνθισαν επί ΠΑΣΟΚ, και ως πόντικες το εγκατέλειψαν για να προσκολληθούν όψιμα στο άρμα της Ν.Δ., και που δεν τιμά τη ΝΔ να τους έχει στις τάξεις της, και δη όταν διαδίδουν ότι ανήκουν στο στενό περιβάλλον του προέδρου, παραμένουν σε δημόσιες θέσεις και συνεχίζουν να αμείβονται χωρίς να προσφέρουν την παραμικρή υπηρεσία στον τόπο με το επιχείρημα ότι ασκούν αντιπολίτευση. Τα σχόλια περιττεύουν. Εν τούτοις όλοι γνωρίζουμε ότι όποτε μας ανατίθεται μια θέση λόγω της κομματικής μας ιδιότητας είτε λόγω της σχέσεως μας με κάποιο κυβερνητικό στέλεχος του κόμματος  όταν η κυβέρνηση αλλάξει και εάν μας ζητηθεί είμαστε υποχρεωμένοι να θέσουμε την παραίτησή μας στη διακριτική ευχέρεια του νέου προϊσταμένου μας. Όπερ και ορθώς έπραξα τον Φεβρουάριο του 2010.

Εν κατακλείδι παραθέτω την πρώτη παράγραφο της διατριβής του Ζαν-Ερβέ Λορενζί καθηγητού οικονομίας στο Παρι-Ντοφιν. «Ένας τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έκτασης ίσης η ανώτερης των δύο παρελθόντων προετοιμάζεται και θα εκραγεί προ του 2050»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης

ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ ΤΑΞΗΣ

από Αλέξανδρος Κακαβάς | Ιαν 25, 2025 | άρθρα

ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ ΤΑΞΗΣ

Η αλήθεια είναι ότι λόγω μακράς διακοπής του ρεύματος υποχρεώθηκα να ξαπλώσω νωρίς. Άνευ ηλεκτρικού ρεύματος ήταν αδύνατον να εργασθώ και οι προσπάθειές μου να διαβάσω υπό το φως του ενός και μοναδικού κηρίου απέτυχε, οπότε απεφάσισα να καθεύδω καίτοι ήταν μόλις 9.00 το βράδυ.

Ως γνωστόν όμως το σκότος είναι κακός σύμβουλος του νου εξού και πολύ σύντομα ένεκα δυσάρεστων σκέψεων υποχρεώθηκα να διακόψω την κατάκλιση και να αρχίσω μια μονότονη περιφορά του σαρκίου μου, συνοδευόμενου από τη ψυχή μου, εντός της οικίας μου.

Όσο σκεπτόμουν όσα είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου κατά τη διάρκεια της ημέρας τόσο επιταχυνόταν ο ρυθμός του βηματισμού μου και οι κτύποι της καρδιάς μου και σε μικρό χρονικό διάστημα βρέθηκα καθισμένος επί του τάπητος να γράφω αυτόματα, μιμούμενος τους υπερρεαλιστές του 20^ου αιώνος.

Κακώς λέγω ότι έγραφα καθώς το χέρι που εκράτει τον κονδυλοφόρο εκινείτο σπασμωδικά, κατά τρόπον φρενήρη εγκαταλείποντας τις σκέψεις εντός του τσερβέλου μου και ακολουθώντας το ρυθμό της, καταληφθείσης από οργή, καρδιάς μου.

Εντός μικρού χρονικού διαστήματος η μνήμη μου ανέτρεξε στις πρώτες πρωινές ώρες και στην πρώτη είδηση της ημέρα. Ότι το δικαστήριο δικαίωσε την 20ημερη απεργία των υπαλλήλων του καναλιού 1 που απεργούσαν προκειμένου να επαναπροσληφθούν, αντίθετα προς τον νόμο, οι πρόσφατα απολυθέντες.

Η δεύτερη είδηση ήταν πλέον ανησυχητική καθώς περί τους 600 δικαστικούς προσέφυγαν στην κρίση των συναδέλφων τους θεωρώντας ότι τα 3.100 από 3.700 που θα λαμβάνουν μετά τις περικοπές δεν τους αρκούν. Διερωτήθηκα στιγμιαία κατά πόσον έστω και ένας εξ εκείνων των δικαστικών λειτουργών αναρωτήθηκε πως ζούν 1.000.000 άνθρωποι, άνεργοι επί σειρά ετών, επειδή εκείνοι εισέπρατταν καθ’ όλα αυτά τα χρόνια μισθούς δυσανάλογους προς το παραγόμενο, από μέρους τους, έργο.

Τέλος και ενόσω πλέον είχε επανέλθει το ηλεκτρικό ρεύμα έλαβα ένα μήνυμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο οποίο μου ζητούσαν να υπογράψω ώστε να μην κλείσει το εθνικό κέντρο βιβλίο, μια αμαρτωλή ιστορία που επί μια εικοσαετία ταλάνισε συγγραφείς και εκδότες, φυσικά πλην των υμετέρων που απελάμβαναν της ευνοίας των εκάστοτε κρατούντων, οι οποίοι σημειωτέον συνελήφθησαν να παρασπονδούν και απελύθησαν, ορθώς, πάραυτα. Θα συμπληρώσω ότι κάποιοι εξ εκείνων δεν γνώριζαν για την ταμπακέρα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Απλώς το αναφέρω ώστε να μην θεωρηθεί ότι ήσαν όλοι αναμεμιγμένοι στην παρασπονδία.

Ούτε συμφωνώ με την ακραία λήψη καταργήσεως του ΕΚΕΒΙ η οιουδήποτε άλλου φορέως, όμως και λυπούμαι που το λέω δεν υφίσταται άλλος τρόπος προκειμένου να απαλλαγούμε από τα παράσιτα που επί σειρά ετών έχουν εγκαθιδρύσει ένα απολυταρχικό καθεστώς που ακόμα και αν δεν είναι διεφθαρμένο, σίγουρα δεν τυγχάνει ακριβοδίκαιο. Η πελατειακή αντίληψη χαρακτηρίζει τους περισσότερους από τους διαχειριστές των συγκεκριμένων φορέων τα αποτελέσματα των οποίων είτε εγγίζουν τη μηδαμινότητα είτε μηδέν παράγουν. Εν τούτοις η πολιτική ηγεσία, με το πρόσχημα της συγκυβερνήσεως, είτε αποφεύγει να θέσει τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων, είτε απλώς διανέμει τις θέσεις σε αποτυχόντα πολιτικά η κομματικά στελέχη, διαιωνίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την απεχθή αυτή κατάσταση που τόσο επιβλαβής έχει αποδειχθεί για τη χώρα μας.

Το χειρότερο δε είναι ότι το μέγιστο κακό διαπράττουν τα αρχηγικά περιβάλλοντα που πολλάκις εν αγνοία των αρχηγών φροντίζουν ώστε να στελεχωθούν οι εν λόγω οργανισμοί με ανθρώπους αμφιβόλου ήθους και ικανοτήτων. Τούτο, επειδή τοιούτοι άνθρωποι είναι δεκτικοί στην ποδηγέτηση και την καθοδήγηση και αποδέχονται να πράξουν τα πάντα προκειμένου να μην απαλλαγούμε από την κόπρο του Αυγείου.

Και οι μεν ανέντιμοι ετερόφωτοι οσφυοκάμπτες των αρχηγικών αυλών διορίζουν τους ανάξιους λόγου και στερούμενους ήθους φωστήρες τους μικράς διάρκειας στα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών με ρητή εντολή να αποτρέπουν τους όποιους ικανούς και εντίμους να περιορίσουν τη διαφθορά και να αυξήσουν την παραγωγικότητα, οι δε έντιμοι ποιούν τη νήσσα φοβούμενοι να αντιπαρατεθούν με τους παρακοιμώμενους των αρχηγών και τα τσιράκια τους και ουκ έσται τέλος.

Η πιο εμφανής όμως κατάχρηση εξουσίας αφορά στην απεργία, η οποία κατά πολλά ΜΜΕ είναι και ψευδής, των υπαλλήλων του μετρό. Εάν αντελήφθην καλώς, εξ όσων ανέγνωσα, σχεδόν όλοι προσελήφθησαν με μόνο γνώμονα κάποια προσωπική τους σχέση με στελέχη των κομμάτων και δη υπουργούς των δύο κομμάτων εξουσίας. Αμείβονται δε με υπέρογκους μισθούς χωρίς φυσικά να παρέχουν ιδιαίτερες υπηρεσίες όπως θα μπορούσαν να ισχυρισθούν οι γιατροί και κάποιοι κλάδοι των δικαστικών που να δικαιολογούν τους παχυλούς μισθούς τους. Εν τούτοις επειδή δεν είναι οι μόνοι που επί μια δεκαετία ζούν εις βάρος του ελληνικού λαού είναι άδικο να τους στηλιτεύσουμε για μια συνθήκη εργασίας που της προσέφεραν οι πραγματικοί ένοχοι που δεν είναι άλλοι από τους πολιτικούς και τους παρατρεχάμενους η τσιράκια τους, και την οποία εκείνοι αγωνίζονται να διαφυλάξουν. Τίνι τρόπω όμως;  Εφ’όσον γνωρίζουν ότι εξ αιτίας τους η εταιρία παρουσιάζει ζημία, ήτοι επιβαρύνει τον Έλληνα πολίτη, – ας σημειωθεί δε ότι μόνον ο Αθηναίος απολαμβάνει του εν λόγω μέσου μεταφοράς, αλλά όλοι συνδράμουν –  η άρνησή τους να ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο δύναται να ερμηνευθεί ως άφατο θράσος η δε διαρκής απεργία που τόσο ταλαιπωρεί το αθηναικό κοινό, ως αδικαιολόγητη βαρβαρότητα.

Και διερωτώμεθα κατά πόσον άνθρωποι που επιδεικνύουν μικρότητα και αλαζονεία προς τους βαλλόμενους πανταχόθεν πολίτες πρέπει να παραμένουν σε οιαδήποτε θέση του δημοσίου, των ΟΤΑ, των ΔΕΚΟ και όποιων εταιριών ελέγχονται από την πολιτική εξουσία.

Και αν η πολιτική ηγεσία όπως φαίνεται αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων τότε ας ιδιωτικοποιηθούν όλες οι εταιρίες κοινής ωφέλειας. Ώστε τουλάχιστον, ακόμα και αν δεν παταχθεί πλήρως η διαφθορά, ας δοθεί ένα τέλος στην άδικη ταλαιπωρία που υφίστανται οι Έλληνες πολίτες από ανθρώπους που όχι απλώς ζουν επί σειρά ετών εις βάρος μας αλλά εννοούν να μας θεωρούν πολίτες μιας «κατώτερης» τάξης.

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ

από Αλέξανδρος Κακαβάς | Ιαν 25, 2025 | άρθρα

ΠΟΛΕΜΟΣ ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΤΩΝ

Διερωτώνται οι σώφρονες, νομοταγείς πολίτες κατά πόσον η σήψη της διαφθοράς έχει εισχωρήσει βαθιά στον κοινωνικό ιστό της χώρας μας. Όταν ανώτατοι λειτουργοί εν καιρώ πολέμου, επειδή ευρισκόμεθα εις πόλεμο και δη εμφύλιο, επιμένουν να φέρονται ως τυραννίσκοι αίσχιστου είδους διορίζοντες συγγενικά πρόσωπά τους στη Βουλή, όταν διορίζονται υπουργοί με μόνην περγαμηνή τους τη υποτακτική φιλία του με τους προέδρους  των κομμάτων, όταν πληροφορούμεθα από έγκυρες πηγές ότι το ΣΔΟΕ έλαβε άνωθεν εντολή να μην οχλήσει γνωστό βουλευτή του κυβερνώντος κόμματος, γιατί να ενοχληθούμε όταν πληροφορούμεθα, για την διαγραφή, από τον αντιπεριφερειάρχη Στερεάς και Ευβοίας,  των προστίμων πρατηριούχων συλληφθέντων παρανομούντων από τα κλιμάκια ελέγχου του υπουργείου Ανάπτυξης, για την επίθεση των κατοίκων της Ύδρας κατά των υπαλλήλων του ΣΔΟΕ, για την μετάθεση, αντί για την απόλυση, των τεθέντων σε διαθεσιμότητα, για τις βάρβαρες επιθέσεις  κατά της εταιρίας εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων χρυσού στη Χαλκιδική,  και για την άρνηση της διοίκησης των εκπαιδευτικών να αποδεχθούν αξιολόγηση των συναδέλφων τους και των δημοτών της Κορίνθου να αποδεχθούν στο στρατόπεδο τους, τους λαθρομετανάστες. Πλέουμε σε πελάγη ευφορίας έχοντες τη βεβαιότητα ότι για την άμοιρη πατρίδα μας και για το λαό μας δεν υφίσταται σωτηρία.

Κάποιοι έγκριτοι αρθρογράφοι/δημοσιογράφοι, στηλιτεύουν τα κακώς κείμενα περιοριζόμενοι εν τούτοις σε νουθεσίες χωρίς να προτείνουν κάποια σοβαρά λύση. Εκθέτουν τα γνωστά σε όλους προβλήματα αποφεύγοντας εν τούτοις να υποδείξουν στους αρχηγούς των κομμάτων δραστικές λύσεις.  Ίσως επειδή δεν υφίστανται λύσεις και απλώς οδηγούμεθα αργά αλλά σταθερά στην χρεοκοπία με τους κρατούντες να απομυζούν ακόμα και κατ’ αυτή την υστάτη στιγμή τα πενιχρά έσοδα του ελληνικού κράτους αδιαφορώντας παντελώς για τη μοίρα των γηγενών.

Τους οποίους χρησιμοποιούν ακόμα ως πιόνια για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους. Έχουν καταβαραθρώσει την ιδιωτική οικονομία, τους μόνους ικανούς για παραγωγή πολίτες αυτής της χώρας, προκειμένου να συνεχίσουν τη συντήρηση του αντιπαραγωγικού δημοσίου χώρου. Γνωρίζουν δε καλώς ότι λόγω της ανασφάλειας που διακατέχει τους δημοσίους υπαλλήλους σήμερα, εκείνοι έχουν πάψει να εργάζονται και να εισφέρουν έστω αυτό το ελάχιστο, ασήμαντο έργο, που απαιτείται προκειμένου να κινηθεί η ψυχορραγούσα ιδιωτική αγορά. Ανέκαθεν φυγόπονοι, πλην εξαιρέσεων, έχουν μετατραπεί σε ανδρείκελα που εμφανίζονται στις θέσεις τους απλώς και μόνον για να εισπράξουν τον οβολό τους. Τον οβολό μας. Μέχρι πότε θα αντέξουν οι εργατικοί, νομοταγείς ιδιώτες αυτή την κατάφωρη αδικία;

Και οι τρεις μοιραίοι ποδηγέτες μας τι πράττουν για αυτό? Επιμένουν ακόμα να καταπίουν την κάμηλον και να διυλίζουν τον κώνωπα αποφεύγοντας να θέσουν τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων. Τι απομένει λοιπόν στον απλό Έλληνα που εξακολουθεί να πιστεύει ότι το κατ’ επίφαση δημοκρατικό πολίτευμα στην Ελλάδα έχει πιθανότητες να εξυγιανθεί; Πως και με ποιους; Όλοι σχεδόν οι πολιτικοί που μετέσχον σε κυβερνητικά σχήματα των προσφάτων ετών συνήργησαν προκειμένου να καταστραφεί η χώρα και τώρα είτε ποιούν την νήσσα είτε νίπτουν τας χείρας τους. Και οι λιγοστοί έντιμοι και ικανοί αποκλεισμένοι από οιαδήποτε μορφή διακυβέρνησης έχουν μετατραπεί σε απολογητές μιας κυβέρνησης που δεν τους αντιπροσωπεύει, πιθανώς δε να τους αδικεί. Πως θα απαλλαγούμε λοιπόν από αυτούς τους θρασείς και ανενδοίαστους ακαμάτες που αφού ρούφηξαν το αίμα του λαού τον πετούν σήμερα στο κάλαθο των αχρήστων; Πως θα ανατρέψουμε μια διεφθαρμένη κατηγορία πολιτικών που επί σειρά ετών λυμαίνονταν το κράτος και καταδυνάστευαν τους πολίτες χωρίς να μετέλθουμε αυταρχικών και απολυταρχικών μεθόδων; Πως θα εξοβελίσουμε στο πυρ το εξώτερο όλους εκείνους τους ανήθικους και ανέντιμους πολιτικούς και δημόσιους λειτουργούς που διασπάθισαν προς όφελός τους το δημόσιο χρήμα καταδικάζοντας τους Έλληνες σε μια μακρά περίοδο φτώχειας και εξαθλίωσης; Αναγνωρίζουμε ότι υπερβάλουμε όσον αφορά την πρότασή που ακολουθεί όμως όσο και αν συλλογιστήκαμε άλλη δραστική λύση δεν βρήκαμε.

Σωτηρία, λοιπόν, από το δυσβάσταχτο άχθος των συγχρόνων πολιτικών, μπορεί να επέλθει με μια ενδεχόμενη σύρραξη με τους γείτονές μας, τους Τούρκους, που εποφθαλμιούν, ορθώς, ό,τι ελληνικό. Άλλωστε είναι ευκαιρία για εκείνους να επανακτήσουν μέρος της πατρίδος μας που, ας μην ξεχνούμε, επί 400 έτη, υπήρξε βιλαέτι τους καθώς και εμείς υποτελείς φόρου στον Σουλτάνο – οι Αθηναίοι στη Σουλτάνα. Και τι ποιούν οι πολιτικοί μας αστέρες προκειμένου να αντιμετωπίσουν τις εντεινόμενες απειλές των Τούρκων; Επειδή φυσικά ο λόγος των Γάλλων μας  χόρτασε και το ψωμί τους, τις περίφημες μπαγκέτες, ας τις φάνε μόνοι τους. Εμείς μεγαλώσαμε με ελληνικό ψωμί.

Ευελπιστούμε ότι ο ελληνικός λαός , στην περίπτωση των Γάλλων, θα θυμηθεί την απαράδεκτη παρέμβαση στα εσωτερικά της χώρας μας το 1916 όταν χωρίς άδεια της νόμιμης κυβέρνησης κατέλαβαν τη Θεσσαλονίκη προκαλώντας την εισβολή των Γερμανών, όταν κατά την Μικρασιατική επιχείρηση, καίτοι κυβερνούσε το “poulain’ τους ο Ελ. Βενιζέλος απέσυραν τα στρατεύματα τους από την Κιλικία,  επιτρέποντας στον Κεμάλ να ενισχύσει το μέτωπο έναντι των ελλήνων και τέλος όταν κατά την γερμανική ειβολή στην καταρρεύσασα χωρίς μάχη Γαλλία, συνεστήθη η φιλογερμανική  κυβέρνηση του Vichy υπό τον στρατάρχη Petain και τον σοσιαλιστή Laval . Τι αναμένομε λοιπόν από τους Γάλλους συντρόφους;  Μα φυσικά τίποτα. Ούτε άλλωστε από τους  πολιτικούς μας.

Ένας  πόλεμος, λοιπόν, είναι πολύ πιθανόν να είναι μια λύση μήπως καταφέρουμε από τις στάχτες του πολέμου να αναγεννηθούμε άσπιλοι και αμόλυντοι, έχοντας απαλλαγεί από τις σαθρές αντιλήψεις στις οποίες μας έχουν μυήσει οι επί σειρά ετών κυβερνώντες και οι «παρακοιμώμενοί» τους.

Πόλεμος πατήρ πάντων λέγει ο Ηρόδοτος. Και παρ’ όλο που στρατιωτικώς, ελπίζουμε να καταγάγουμε νίκη επί των τούρκων οικονομικά θα καταρρεύσουμε καθώς η διαλυμένη οικονομία μας αδυνατεί να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός πολέμου. Και οι μετέχοντες στην κυβέρνηση θα υποχρεωθούν, προκειμένου να αποφύγουν ένα δίκαιο Γουδή – η εκτέλεση των εξ το 1923 έλαβε χώρα προκειμένου να απαλλαγεί η βενιζελική παράταξη από τους ικανούς αντιπάλους της καθώς όλοι ανεξαιρέτως οι πολιτικοί, βενιζελικοί και μη, ήσαν εξίσου ένοχοι οι μεν για την απαρχή της Μικρασιατικής εκστρατείας οι δε για τη συνέχισή της.

Αν λοιπόν οι Τούρκοι, που δεν χρειάζεται φυσικά να αναφέρουμε ότι ανέκαθεν υπεράνω όλων έθεταν το συμφέρον της πατρίδος τους, κινηθούν εναντίον μας με οιαδήποτε αφορμή, θεωρούμε βέβαιο ότι όποια και αν είναι η έκβαση της σύρραξης, η ελληνική οικονομία θα καταρρεύσει. Αν και απορρίπτουμε ως φαιδρή την άποψη ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τους Τούρκους, καθ’ότι το φρόνημα του στρατού δεν είναι υψηλό και το ηθικό δεν είναι ακμαίο, ενδόμυχα ευχόμαστε οι ελληνικές ένοπλοι δυνάμεις, επιτέλους, να απαλλαγούν από την «ρετσινιά» της Κύπρου και να μας κάνουν να νιώσουμε και πάλι υπερήφανοι που είμεθα Έλληνες.

Και προλαμβάνοντας τις διαμαρτυρίες των στρατιωτικών όσον αφορά την αδυναμία τους  – και όχι αποτυχία τους -να διαφυλάξουν την Κύπρο αναγνωρίζω ότι μεγίστη ευθύνη φέρουν οι αρμόδιοι πολιτικοί που στη σχετικά σύντομη ιστορία του ελληνικού κράτους κατηύθυναν τις πολεμικές επιχειρήσεις από το πεντάγωνο η το υπουργείο, δηλαδή πολύ μακριά από το μέτωπο, θεωρώντας, κακώς, ότι αν εξέλιπαν ο αγώνας θα χανόταν. Μέγιστη αναλήθεια.  Τουναντίον ίσως έτσι να μας απήλασσαν εγκαίρως από την παρουσία τους και έτσι να αποφεύγονταν τα δεινά που έχουν σωρευθεί εξ αιτίας της άφρονος πολιτικής τους επί του τραχήλου των Ελλήνων.

Όμως η ιστορική πραγματικότητα αποκλείει το ευκταίο αυτό ενδεχόμενο καθώς στην σύντομη ιστορία της Ελλάδος του 20^ου αιώνα ουδείς πολιτικός έπεσε μαχόμενος στο πεδίο της μάχης.  Ένεκεν αυτής της διαπίστωσης αντιλαμβανόμαστε το λόγο που, ιδίως προ του Β’ παγκοσμίου πολέμου, αρκετοί αξιωματικοί του στρατού που είτε είχαν επιτύχει νίκες, είτε είχαν διασώσει , μετά τις ήττες,τα υπολείμματα του ελληνικού στρατού, κατέληξαν να αυτοχρισθούν πολιτικοί, επιβάλλοντας δικτατορίες και εκβιάζοντας πολιτικές λύσεις της αρεσκείας τους.

Ο λόγος ήταν η άφατη περιφρόνηση που έτρεφαν για τους περισσότερους, κυβερνήσαντες,  πολιτικούς που εκτός από πομπώδεις λόγους και παραμυθητικούς της δεκάρας σπανίως παρήγαν έργο ωφέλιμο και χρήσιμο για το λαό, αρκούμενοι στην καλλίστη των περιπτώσεων στην εξυπηρέτηση της εκλογικής πελατείας της περιφέρειάς τους ώστε να διασφαλίσουν, συνήθως είτε εξαγοράζοντας είτε διαφθείροντας συνειδήσεις, την επανεκλογή τους.

Κατά τον τρόπο αυτό πορεύτηκε, κατά το πρόσφατο παρελθόν, η πολιτική ζωή του τόπου καλλιεργώντας φρούδες ελπίδες στον κόσμο και παρέχοντάς τους αφειδώς «τζάμπα» χρήμα. ‘Η έτσι τους άφηναν να πιστεύουν. Και τώρα αυτός ο ίδιος λαός καλείται να πληρώσει για την επιπολαιότητά του, την φυγοπονία του και την εμπιστοσύνη που έδειξε στους συγκεκριμένους πολιτικούς. Προς στιγμή από την τσέπη του

Αύριο ίσως και με τη ζωή τους.

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης

ΠΛΑΝΗ ΟΙΚΤΡΑ

από Αλέξανδρος Κακαβάς | Ιαν 25, 2025 | άρθρα

ΠΛΑΝΗ ΟΙΚΤΡΑ

Προ τεσσαράκοντα ετών ότε ήμουν νέος και ανώριμος πρέσβευα, πλανόμενος  πλάνην οικτράν, ότι τα πλήθη των φίλων της εποχής εκείνης θα παρέμεναν εσαεί φίλοι μου. Η αγαπημένη μου κυρία Όλγα Πασπάτη, μητέρα συμμαθητή και φίλου μου, άκρως κοσμική και αντισυμβατική προσωπικότητα με συμβούλευε να «κρατώ μικρό καλάθι». Οι άνθρωποι είναι άφιλοι – οι Έλληνες και αχάριστοι – μου τόνιζε σε κάθε ευκαιρία που εγώ, επιπολαίως  φερόμενος, παρέθετα ένα πλήθος ανθρώπων που συναναστρεφόμουν, εμμένων ότι ήταν φίλοι μου. Κατ’ εκείνη την εποχή το επίπεδο ζωής ήταν σαφώς ανώτερο από το σημερινό τόσο από ηθικής όσο και αισθητικής απόψεως,  οπότε ήταν φυσικό κάποιος να θεωρεί βέβαιο ότι οι φίλοι του, γαλουχημένοι με τις πατροπαράδοτες αξίες και υπέρμαχοι της  «υπέρτατης αρετής», θα παρέμεναν επί των επάλξεων «τοις κείνων (γονέων και δασκάλων) ρήμασι πειθόμενοι». Άλλωστε τι θα μπορούσε να χωρίσει, η ορθότερα να εμφιλοχωρήσει σε εκείνες τις ανέμελες σχέσεις, πέραν ίσως κάποιων μοιραίων θηλέων, που την εποχή εκείνη δεν αποτελούσαν ακόμα σοβαρό κίνδυνο.  Σήμερα όμως όπου οι φίλοι της εποχής εκείνης που παραμένουν φίλοι μου μετρώνται στα δάκτυλα του ενός χεριού μου, αποτολμώ να πω ότι έμαθα.

Πρώτη παράμετρος, ο μέγιστος εχθρός κάθε σχέσης,  ο χρόνος. Όταν είμαστε νέοι δεν αντιλαμβανόμαστε τη βαρύτητά του επειδή δεν του προσδίδουμε τη δέουσα σημασία. Το μέλλον φαντάζει ατέρμον, η ζωή υπέροχη και η φιλία, προτού ακόμα γευθούμε την υπέρτατη απόλαυση του έρωτα, η πλέον αυθόρμητη και  ειλικρινής προσωπική επιλογή μας.  Η αστική αντίληψη που διείπε σχεδόν όλους τους φίλους μου δεν επέτρεπε τη σύσταση ομάδος κατά τα πρότυπα των αριστερών οδοιπόρων που από μικρή ηλικία είχαν μάθει να υπακούν σε κελεύσματα και εντολές των de facto ανωτέρων. Στους εκλεπτυσμένους αστικούς κύκλους μας η αρχή που όριζε τις σχέσεις βασιζόταν στο ρητό, εσφαλμένως αποδιδόμενο στο Βολταίρο «διαφωνώ μαζί σου αλλά θα αγωνισθώ μέχρι θανάτου για το δικαίωμά σου να διαφωνείς» (Je désapprouve ce que vous dites, mais je défendrai à la mort votre droit à le dire). Έτσι δεν αντιληφθήκαμε ότι  από την εποχή ήδη του πανεπιστημίου, περίοδο κατά την οποία όσοι απήλθαμε των Αθηνών, υποχρεωθήκαμε  να καλλιεργήσουμε νέες φιλίες, εκείνες αντικατέστησαν τις παλιές. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ ότι εξαιρουμένων των κροίσων, οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν ακόμα μεγάλο εχθρό στη διατήρηση των σχέσεων τους. Την απόσταση. Κατά τα χρόνια που έζησα στο εξωτερικό, η αδυναμία συχνής επικοινωνίας λόγω έλλειψης αφ’ ενός φτηνών μέσων – δεν υφίστατο το διαδίκτυο κατά εκείνην την εποχή – με τους εν Ελλάδι παραμείναντες φίλους μου αφ’ ετέρου η έλλειψη τριβής άμβλυνε τους συναισθηματικούς δεσμούς μας και σταδιακά μας οδήγησε στην αποξένωση.

Σε αυτό συνέβαλε και ο διαφορετικός τρόπος ζωής που ακολουθούσε ο καθένας από εμάς. Εκείνος που σηκώνεται στις 6 το πρωί προκειμένου να κερδίσει τον επιούσιο έχει λίγα κοινά σημεία με εκείνον που στις 6 το πρωί επιστρέφει από χαρτοπαιξία, μπουζούκια η άλλες κραιπάλες. Αναπόφευκτα έρχεται η στιγμή που ουδέν σημείο αναφοράς υφίσταται μεταξύ τους οπότε αμβλύνεται το ενδιαφέρον επικοινωνίας και αυξάνει η αδιαφορία που οδηγεί στην διάλυση της σχέσεως. Ακόμα και χρόνια μετά η όποια προσπάθεια επανασύστασης της σχέσης μικρές πιθανότητες επιτυχίας έχει καθώς τα πολλά έτη που έχουν παρέλθει έκτοτε έχουν αποξενώσει πλήρως τους πρώην φίλους. Η όποια, άπελπις,προσπάθεια εδράζεται σε προσωπικές αφηγήσεις μιας ζωής που ελάχιστα ενδιαφέρει τον έτερο των συνομιλητών, καθώς ούτε έχει μετάσχει ώστε να έχει κοινές μνήμες, ούτε ενδιαφέρεται να ακούσει καθώς η αφήγηση μιας ξένης πραγματικότητας στο σύνολό της τον αφήνει αδιάφορο.  Για αυτό άλλωστε πολλάκις παρατηρούμε, ως μάρτυρες, το φαινόμενο, ενόσω κάποιος αναφέρεται σε κάποιο γεγονός της ζωής του ο συνομιλητής του να παρεμβαίνει , μερικές φορές μάλιστα διακόπτοντάς τον, για να αναφερθεί σε κάποιο δικό του, παρόμοιο, γεγονός. Τούτο συμβαίνει επειδή απλώς πλήττει και δεν νοεί να επιτρέψει στον πρώην φίλο του να μονοπωλήσει τον πολύτιμο χρόνο του. Επειδή πλέον ο χρόνος έχει καταστεί πολύτιμος, τόσο λόγω ηλικίας, αλλά και λόγω υπερβολικής πλήξεως που νοιώθουμε συνήθως να παρακολουθούμε κάποιον, όσο αγαπητός και να μας είναι, που κατά τη γνώμη μας, δεν εκφράζεται κατά τρόπο σαφή και ευσύνοπτο, και τούτο επειδή μας στερεί  την απόλαυση να μιλήσουμε για εμάς και τη δική μας ζωή, που μας ενδιαφέρει περισσότερο.

Ένας ακόμα παράγων που επηρεάζει τις φιλίες των εφηβικών μας χρόνων, είναι οι ερωτικές σχέσεις. Όσοι είχαν αρκετές σχέσεις στη ζωή τους παραδέχονται ότι η εκάστοτε φιλενάδα τους επηρέαζε τις σχέσεις τους με τους περισσότερους από τους φίλους τους. Φυσικό επακόλουθο της σύγκρισης των ηδονών που μας προσφέρονταν από τη μεν και από τους δε, και που σχεδόν πάντα υπέρ των ερωτικών μας συντρόφων. Εξ ου θεωρώ ότι η ερωτική μας σύντροφος, η μετέπειτα σύζυγος και μητέρα των παιδιών μας, επιτυγχάνει τελικά να απομακρύνει τους φίλους μας ους θεωρεί ανάρμοστη και επικίνδυνη παρέα για εκείνην και τη σχέση μας.

Οι παράμετροι τελικά πολλές και όλες συμβάλλουν στην αρχική αντίληψη ότι η αγαπημένη μου κυρία Πασπάτη, που δεν ευρίσκεται πλέον ανάμεσά μας, όταν μου έλεγε «Θα είσαι τυχερός αν από τους φίλους των νιάτων σου διατηρήσεις μια χούφτα» είχε δίκιο. Από τους εκατοντάδες, δεν υπερβάλλω, φίλους, από τα σχολεία και τις κατασκηνώσεις τους, τα ξενύχτια και τις περιηγήσεις με τις μοτοσικλέτες, το πανεπιστήμιο και το στρατό, ακόμα και από τα πρώτα επαγγελματικά μου βήματα λίγοι βαδίζουν παράλληλα με εμένα. Ελαχίστων δε, ίσως κανενός, δεν συνδέεται η ζωή του με τη δική μου. Σε αυτό συνέβαλε πέραν από τον έμφυτο εγωκεντρισμό του Έλληνα που ενδιαφέρεται μόνον για ό,τι του αποφέρει, χρήσιμο, ωφέλιμο η ωραίο, η απεμπόληση των βασικών αρχών βάσει των οποίων διαπαιδαγωγηθήκαμε.

Τι συμπεραίνουμε λοιπόν; Όπως με τις ερωτικές σχέσεις, έτσι και με τις φιλίες ας αρκούμεθα να τις απολαμβάνουμε όσο διαρκούν. Ο χρόνος, η απόσταση, οι πολιτικές απόψεις, η εργασία μας και κατά συνέπεια η αλλαγή του οικονομικού επιπέδου μας και τέλος η σύντροφος της ζωής μας επιδρούν καθοριστικά στις προσωπικές μας φιλίες. Οπότε ας πάψουμε να πλανώμεθα  πλάνην οικτράν και ας  το αποδεχθούμε. Είναι μια καλή αρχή.

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης

Υ.Γ. Ο φίλος και αναγνώστης μου Ε.Μ. έγραψε «Οι άνθρωποι διακόπτουν όχι γιατί πλήττουν αλλά γιατί δεν ενδιαφέρονται να ακούσουν…. Στις περισσότερες των περιπτώσεων απλά θέλουν να πουν το πρόβλημα τους ώστε να αποφύγουν την επίσκεψη στον ψυχίατρο-ψυχολόγο και ουδόλως ενδιαφέρονται για τα προβλήματα που απασχολούν τον συνομιλητή τους…

ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ

από Αλέξανδρος Κακαβάς | Ιαν 25, 2025 | άρθρα