|
ΠΟΜΦΟΛΥΓΕΣ Ανέκαθεν με επέκριναν για το προσωπικό ύφος των άρθρων μου. Ήδη από τα μαθητικά μου χρόνια που έγραφα κριτική θεάτρου για τις 30 περίπου παραστάσεις που ανέβαιναν ετησίως στην Αθήνα ήταν δύσκολο να ασκήσω αντικειμενική κριτική ώστε να διαφυλάξω τις προσωπικές μου σχέσεις. Παρά τις συμβουλές που δεχόμουν δεν κατάφερνα να πειθαρχήσω την παρόρμησή μου να μην αναφερθώ στα κακώς κείμενα επωνύμως. Παρά δε την καλλιέπεια που χαρακτήριζε τη γραφή μου, η κριτική μου διάθεση υπερέβαινε τα εσκαμμένα καθώς αναφερόμουν σε πρόσωπα, αρνούμενος να καλύπτομαι όπισθεν αορίστων αναφορών η περιοριζόμενος σε μια κριτική του έργου. Εξού και δεν έγινα δημοσιογράφος. Δια τούτο οφείλω να ευχαριστήσω, έστω μετά πάροδον τριακονταπενταετίας, τον Σταύρο Ψυχάρη ο οποίος ευσύνοπτα αλλά με περισσή ευγένεια μου είχε εξηγήσει, κατʼιδίαν, τους λόγους που δεν θα γινόμουν ποτέ πολιτικός δημοσιογράφος, και μου είχε συστήσει να εξεύρω άλλο τρόπο προς διασφάλιση του επιουσίου άρτου. Σταδιοδρόμησα λοιπόν χωρίς, ευτυχώς, να επιβαρύνω τα μάλα τον κρατικό προυπολογισμό. Σήμερα λοιπόν που μου δίδεται η ευκαιρία να αρθρογραφήσω, εκκινώ ως νεοφώτιστος δημοσιογράφος επαναλαμβάνοντας τα ίδια λάθη, μόνον που αφού ουδείς με αμείβει για τα άρθρα μου, έχω διασφαλισμένη αυτή την υπέροχη αίσθηση ελευθερίας ότι μπορώ να γράφω όπως αισθάνομαι. Καίτοι υπηρέτησα την τηλεόραση, κυρίως την ιδιωτική, και θεωρώ ότι έχει κατά καιρούς επιδείξει δείγματα εξαιρετικής δουλειάς , ιδιαίτερα στη μυθοπλασία, είμαι υποχρεωμένος να πω ότι οι περισσότερες δημοσιογραφικές εκπομπές χωλαίνουν καθώς οι μετέχοντες δημοσιογράφοι και προσκεκλημένοι ανταλλάσουν απόψεις, ακόμα και ύβρεις και προσβολές, βάσει ενός συγκεκριμένου σεναρίου, που έχει γραφεί από κάποιον ατάλαντο σεναριογράφο – φυσικά ούτε σκέψη για σκηνοθέτη καθώς όλοι οι συνομιλητές αυτό-σκηνοθετούνται, συνήθως μάλιστα κατά τρόπο ατυχή – και ως εκ τούτου, λόγω της κοινοτοπίας του θέματος, μικρό ενδιαφέρον παρουσιάζουν για τους θεατές. Επί μήνες, είτε περιφερόμενοι από εκπομπή σε εκπομπή, είτε δίδοντες συνεντεύξεις, οι κατʼευφημισμό ειδήμονες, κατατρίβονται με όλα τα προβλήματα της χώρας μας, προτείνοντες ανέφικτες λύσεις και δοκησισοφούντες αδιαλείπτως, απόλυτα φυσική συμπεριφορά, αν αναλογισθούμε ότι οι περισσότεροι εξ εκείνων ποσώς γνωρίζουν τι σημαίνει «εργάζεσθαι». Εκθέτουν όμως αβίαστα απόψεις επί παντός θέματος, ιδιαίτερα δε οι κατέχοντες επί μακρόν μια δημόσια θέση, οι οποίοι επιμένουν να αναμασούν φληναφήματα αρεσκόμενοι απλώς να απολαμβάνουν τη στιγμιαία ηδονή της προβολή τους και παντελώς αδιαφορούντες για την προσβολή που υφίσταται η νοημοσύνη του μέσου θεατή . Τούτο χάρις σε μια δημόσια θέση που τους έχει εξασφαλίσει πέραν ενός σταθερού εισοδήματος και το δικαίωμα να χρήζονται, αυθαιρέτως, αυθεντίες! Προτού συνεχίσω θα ήθελα να πω ότι υποστηρίζω την πιθανώς ακραία θέση ότι εργαζόμενος, και εργοδότης, που δεν βιώνει συνεχώς το αίσθημα της ανασφάλειας, είτε της απόλυσης, είτε της αναδουλειάς, δεν είναι ικανός, πλην εξαιρέσεων, να εκφέρει άποψη, πλην ίσως επί θεωρητικού επιπέδου. Καίτοι λοιπόν δεν θεωρώ άμοιρους ευθυνών πολλούς εκ των ελλήνων βουλευτών, κατά τη γνώμη μου τη μέγιστη ευθύνη φέρουν οι κατέχοντες τις προνομιακές μόνιμες θέσεις του δημοσίου, και ιδιαίτερα οι καθηγητές των ανωτάτων ιδρυμάτων, τα ανώτερα στελέχη των υπουργείων και οργανισμών, οι ιατροί των δημοσίων νοσοκομείων,κ.ά. που είτε συμβιβάστηκαν, είτε προσαρμόστηκαν, είτε εν τέλει συντήρησαν το καθεστώς αναξιοκρατίας και διαφθοράς που μαστίζει το δημόσιο τομέα. Οι εν λόγω είναι πρωτίστως ένοχοι για την κατάσταση στην οποία ευρισκόμεθα σήμερα και για αυτό σωφρονέστερο θα ήταν αντί να περιφέρονται από εκπομπή σε εκπομπή, να προσπαθήσουν να θέσουν σε τάξη τα κακώς κείμενα στους χώρους τους, ώστε επιτέλους τα ανώτατα εκπαιδευτικά μας ιδρύματα, τα νοσοκομεία μας, των σχολεία μας, οι υπηρεσίες των δήμων κ.ά. να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων και να αποδείξουν σε όλους εμάς τους ιδιώτες που επί σειρά ετών βαρυνόμαστε με το κόστος της συντήρησής τους ότι οι θυσίες μας δεν ήταν άσκοπες. Αντί δε να διαμαρτύρονται για τους μειωμένους αλλά σίγουρους μισθούς τους να σιωπήσουν έστω για λίγο για να αποτίσουν φόρο τιμής στο 1.500.000 ανέργων του ιδιωτικού τομέα που δεινοπαθούν ώστε εκείνοι να συνεχίζουν να αμείβονται για μια υπηρεσία η οποία στην Ελλάδα, όχι απλώς δεν αποφέρει, αλλά τουναντίον μας οδηγεί στα ερεβώδη τάρταρα της χρεωκοπίας. Υ.Γ. 1.Θεωρώ ότι πρέπει να προβλεφθεί ώστε οι δημόσιοι λειτουργοί η υπάλληλοι να έχουν το δικαίωμα να εκλέγονται η να διορίζονται μόνον εφʼόσον παραιτούνται από τη δημόσια θέση τους και χωρίς να έχουν δικαίωμα επαναδιορισμού σε οιαδήποτε δημόσια θέση άπαξ δεν εκλεγούν η επανεκλεγούν. 2.Οι βουλευτές καίτοι φέρουν ευθύνη για την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη χώρα μας, παραμένουν ιδιώτες, δηλαδή εξαρτώνται από τη βούληση των ψηφοφόρων της περιφέρειάς τους . Εκτός αυτού θεωρώ ότι πλην των νυν και πρώην υπουργών και λοιπών κυβερνητικών αξιωματούχων η συμμετοχή των βουλευτών στη διακυβέρνηση της χώρας είναι περιορισμένη, άρα και οι ευθύνες. 3. Όσον αφορά τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, θεωρώ ότι από το 1974 έως σήμερα έχουν απαξιωθεί, αδίκως, σε τέτοιο βαθμό από όλες ανεξαιρέτως τις κομματικές ηγεσίες ώστε παρόλο που διαθέτουν στελέχη που διακρίνονται για το ήθος , τη μόρφωσή, τις διοικητικές ικανότητές τους και την αφοσίωσή τους στην πατρίδα και το πολίτευμα παραμένουν ακόμα αποκλεισμένοι, αναιτιολόγητα, από τη διοικητική και πολιτική διαχείριση της χώρας. Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης |