ΓΟΝΟΙ ΕΥΠΟΡΩΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ
«Ο πρωθυπουργός κινείται αποτελεσματικά, πλην όμως αδιαφορεί παντελώς για την ηθική τάξη, είπε* με τα υπέροχα γαλάζια μάτια της να διασταυρώνονται με το θλιμμένο βλέμμα του. Ένας αιώνας ζωής, μια πολύτιμη πείρα, αποκύημα ετών αγώνα, μερικές αποφθεγματικές ρήσεις, στις οποίες έχει αποκρυσταλλωθεί η σοφία τόσων στιγμών ζωής και το αιώνιο ερώτημα, κατά πόσον ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, κατά πόσον το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα δεν αφορά την οικονομική κρίση αλλά την ηθική κατάπτωση.
Πολλάκις, ακόμα και πρόσφατα, εκείνος είχε υποχρεωθεί εκ των πραγμάτων να συνηγορήσει υπέρ των βορείων κοινωνιών, όπου το άτομο από μικρή ηλικία μάθαινε να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο, αντίθετα από τη χώρα του όπου οι νέοι γαλουχούνταν με εσφαλμένα ιδεώδη. Της τρυφηλότητας και της ήσσονος προσπάθειας. Η δικαιολογία που ως επωδός επαναλαμβανόταν από τους περισσότερους γονείς ήταν απλοική. «Εδώ είμαστε Ελλάδα». Αρκούσε αυτή η ρήση, σε όλους ανεξαιρέτως τους χώρους που σύχναζε, επαγγελματικούς και φιλικούς, για να αφυπνισθεί μια ανεπαίσθητη θλίψη που έφερε μέσα του από τότε που εκών άκων είχε επιστρέψει στην πατρίδα του. Μια πατρίδα που όπως γράφει και ο Γεώργιος Σεφέρης όπου και αν κοιτάξεις σε πληγώνει.
Άραγε τώρα που η Ελλάδα βυθίζεται αργά αλλά σταθερά στην ανυποληψία και γνωρίζει τη διεθνή αδιαφορία θα αλλάξει η σαθρή αυτή αντίληψη, ότι είμαστε ξεχωριστοί, διαφορετικοί, η όπως είθισται με τους απαίδευτους λαούς, στους οποίους συγκαταλέγεται και ο ελληνικός, οι γονείς θα συνεχίσουν να επιμένουν ότι τα τέκνα τους δεν οφείλουν να συνεισφέρουν στο γενικό καλό παρά αφού συμπληρώσουν το τριακοστό έτος της ηλικία στους και πάλι εάν και εφ’ όσον το θελήσουν. Γιατί αρνούνται να αποδεχθούν ότι αυτή ακριβώς η εσφαλμένη αντίληψη που ως αποτέλεσμα έχει τη δημιουργία κηφήνων και σαρδανάπαλων συνέβαλε τα μάλα στην αποσύνθεση του κοινωνικού ιστού της Ελλάδος.
Η παρότρυνση προς τα τέκνα να φοιτήσουν σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα, καίτοι όλοι γνωρίζουμε ότι τα περισσότερα εκ των ανωτάτων ιδρυμάτων της χώρας μας ουδόλως συμβάλουν στην διεύρυνση του πεδίου των γνώσεων και ακόμα λιγότερο στην εκλέπτυνση των ηθών, συμβάλλοντας μόνον στην αύξηση του αριθμού των ατόμων που κατέχουν ένα μηδαμινής αξίας πτυχίου, τι προσφέρει στην ταλαίπωρη χώρα μας; Ένα πλήθος κακομαθημένων ανθρώπων που απαιτούν τη θέση των γονέων τους να καταλάβει το κράτος, ήτοι οι ίδιοι ουδόλως να προσπαθήσουν να δημιουργήσουν οτιδήποτε θα μπορούσε αφ’ ενός να τους θρέψει, αφ’ ετέρου να θρέψει και άλλους συμπολίτες μας.
Όλος ο καυγάς λοιπόν γίνεται για το πάπλωμα καθώς οι «τεμπέληδες της εύφορης Ελλάδος» αρνούνται καίτοι ο εχθρός βρίσκεται προ των πυλών, η ορθότερα εντός, δεν δείχνουν διατεθειμένοι να αλλάξουν συνήθειες και έστω και κατ’ αυτή την τόσο δύσκολη περίσταση να φανούν αντάξιοι των ηρωικότερων προγόνων τους. Η σημερινή άθλια κοινωνική πραγματικότητα, αποτέλεσμα μιας εκδικητικής πολιτικής των εκάστοτε πολιτικών ηγεσιών, προς τους αστικούς πληθυσμούς της χώρας μας και ιδιαίτερα τους επιχειρηματίες, δεν πρόκειται να θεραπευθεί με τα έωλα οικονομικά μέτρα που επιβάλλονται από την εκάστοτε κυβέρνηση. Όλοι γνωρίζουν ότι τα μέτρα αυτά είναι επιπόλαια και δεν ανταποκρίνονται σε καμία μακροπρόθεσμη οικονομική πολιτική εξυγίανσης του κράτους μας, όταν μάλιστα το ίδιο το κράτος αποδεικνύει με τις ενέργειές του ότι συνεχίζει να υποθάλπει την κομματική συναλλαγή. Ψηφίζει μεν νόμους που καταβάλουν, συνθλίβουν κυριολεκτικά, τον μέσο πολίτη της χώρας, αρνείται δε να περιορίσει τις δημοσιονομικές δαπάνες, καταργώντας τους άχρηστους οργανισμούς και τα νομικά πρόσωπα τόσο Δημοσίου όσο και ιδιωτικού δικαίου που ουδέν προσφέρουν στη χώρα μας.
Συνεχίζει δε να υποστηρίζει την οικογενειοκρατία και την προώθηση ανικάνων και ανέντιμων σε θέσεις της δημόσιας διοίκησης. Η συντήρηση αυτού του καθεστώτος της ανομίας και της αχρειότητας οφείλεται κατά κύριο λόγο στο φόβο που νοιώθουν οι εκάστοτε αρχηγοί να προσπαθήσουν επιτέλους να ασκήσουν χρηστή και δίκαιη διοίκηση καθώς μέλημα τους είναι η παραμονή στους κύκλους της εξουσίας, ει δυνατόν, ακόμα και μετά θάνατον, όσο μακάβριο και αν ακούγεται τούτο. Όσο σημαντική όμως και αν είναι, κατά την άποψη των κομμάτων, η διατήρηση τους στην εξουσία ώστε να εφαρμοσθούν τα κατά τα οικονομικά επιτελεία τους επώδυνα μεν, αναγκαία δε, μέτρα προς αποσόβηση του κινδύνου της ολοσχερούς χρεοκοπίας άλλο τόσο, ίσως περισσότερο σημαντική και απαραίτητη να είναι η αδήριτη ανάγκη να επέλθει το συντομότερο η ευκταία, από το σύνολο του ελληνικού λαού, πολιτική κάθαρση.
Ο ελληνικός λαός θα δεινοπαθήσει επειδή απεμπόλησε εκούσια τα ιδανικά και τα ιδεώδη των προγόνων του. Μέσα σε ελάχιστα χρόνια από το 1974 μέχρι σήμερα αντί να μεριμνήσει να μεγαλώσει τα παιδιά του με τις ίδιες αξίες που μεγάλωσε ο ίδιος, τα άφησε χωρίς καθοδήγηση, στο όνομα μιας ψευδούς ελευθερίας που έτεινε στην ασυδοσία με αποτέλεσμα τη δημιουργία κοινωνικών στρωμάτων που σήμερα καθίσταται εμφανές ότι είναι ανίκανα να διαχειρισθούν τη δυσοίωνη μοίρα του τόπου μας. Έτσι πέραν του πλήθους των αδαών με πτυχία, ο τόπος μας βρίθει από ανθρώπους άνευ αξιών και στερούμενα ήθους που μετέχουν σε ένα τεράστιο πλήθος ατόμων που αναμένουν το διορισμό τους σε κάποια θέση του δημοσίου και που επ’ουδενί εννοούν να επιδιώξουν να κερδίσουν το προς το ζην με τον κόπο τους και να συμβάλουν έτσι στην ανάκαμψη της οικονομίας της πατρίδας μας.
Και τούτο επειδή σχεδόν ουδείς πιστεύει ότι οι άνθρωποι που μας κυβερνούν οραματίζονται μια Ελλάδα απαλλαγμένη του σαθρού και σπάταλου κράτους, καθώς οι περισσότεροι εξ εκείνων φέρουν τα ελαττώματα που καλλιεργήθηκαν επί 50 σχεδόν έτη στην κοινωνία μας και πρώτοι εκείνοι αρνούνται να μας απαλλάξουν από τους άχρηστους και ανήθικους εαυτούς τους. Είναι ευκαιρία λοιπόν, κατά την κρίσιμη αυτή περίοδο, να θυμηθούμε εκείνες τις «αναχρονιστικές» αρχές, τις «παρωχημένες» αξίες που διδαχθήκαμε προ του 1974, από τους γονείς μας και τους δασκάλους μας. Επειδή παρά τα όποια μειονεκτήματά τους, συγκριτικά με την αναρχία και την ασυδοσία που έχουν μιάνει τη σημερινή νεολαία που στερούνται προτύπων και ινδαλμάτων καθώς τα πάντα έχουν διαβρωθεί από την πολιτική λαίλαπα που ενέσκηψε επί του τόπου μετά το 1974 και αποψίλωσε τους περισσότερους Έλληνες από οιοδήποτε ίχνος αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας, παραμένουν ακόμα ανυπέρβλητες.
Ίσως η συνεχιζόμενη κατάχρηση της εξουσίας από όλους τους πολιτικούς σχηματισμούς και τις παραφυάδες τους, με την εξαίρεση κάποιων βουλευτών και δημοσίων λειτουργών, όπου δεν εννοούν να παραμερίσουν τις προσωπικές φιλοδοξίες προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, να εκληφθεί ως αφορμή από τις γενιές που πλήττονται από την ανεργία ώστε να εξεγερθούν και να ανατρέψουν την κρατούσα κατάσταση και κυρίως να απαιτήσουν, και να τη δουν να εφαρμόζεται, η όποια τιμωρία κρίνεται απαραίτητη ώστε να πεισθεί ο λαός ότι όντως, έστω και με καθυστέρηση, τόσων ετών, έλαβε και στη χώρα μας μια επιχείρηση «καθαρά χέρια».
Αλλιώς το μέλλον μας επιφυλάσσει εκπλήξεις, με αιματηρές μάλιστα συνέπειες. Μόνον που την επόμενη φορά ελπίζουμε τα θύματα να μην είναι αθώοι πολίτες, όπως στην περίπτωση των θυμάτων της Μαρφίν, που σημειωτέον, ακόμα περιμένουν δικαίωση. Κι όσο και αν θεωρούμε ότι η βία δεν είναι λύση, η πλήρης αδιαφορία που επιδεικνύουν οι κυβερνώντες για την ικανοποίηση του δίκαιου λαϊκού αιτήματος απόδοσης δικαιοσύνης για την κατάσταση στην οποία μας έφεραν οι επί σχεδόν 50 έτη κυβερνήσαντες, μας επιτρέπει να αντιληφθούμε γιατί πολλοί Έλληνες πολίτες γυρεύουν επιχειρήματα ώστε να δικαιολογήσουν τον τρόπο που οι γόνοι των ευπόρων οικογενειών μας κυβερνούν.
Άλλωστε και ο Λένιν γόνος εύπορης οικογένειας ήταν.
Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης
*Βιργινία Τσουδερού, κόρη του πρωθυπουργού Εμμανουήλ Τσουδερού. Διετέλεσε βουλευτής της Ε.Κ.-Νέες Δυνάμεις, της Ε.Δ.Κ. και τέλος της Ν.Δ. 1989-90 και Υφυπουργός Εξωτερικών 1991-93