Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

Η ΤΕΡΑΣΤΙΑ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΒΛΑΚΩΝ

…  «Ἡ ἔμφυτος τάσις τοῦ βλακός, ἐξικνουμένη συχνότατα εἰς ἀληθῆ μανίαν ὅπως ἀνήκῃ εἰς ἰσχυρὰς καὶ ὅσον τὸ δυνατὸν περισσοτέρας πάσης φύσεως ὀργανώσεις, ἐξηγεῖται … ἐκ τῆς εὐκολίας τῆς ἀγελοποιήσεως, εἰς ἣν μονίμως ὑπόκειται, λόγω ἐλλείψεως ἀτομικότητος (ἐξ οὗ καὶ τὸ μῖσος τοῦ κατὰ τοῦ ἀτόμου καὶ τοῦ ἀτομικισμοῦ), …. Ἀποτελεῖ δὲ ἡ τάσις αὕτη ἀμάχητον σχεδὸν τεκμήριον περὶ τοῦ βαθμοῦ τῆς πνευματικῆς του ἀναπηρίας.

Ἡ ἀκατανίκητος ἐπίσης τάσις τῶν βλακῶν πρὸς τὰς πάσης φύσεως ἀγελαίας ἐμφανίσεις (κοσμικαὶ συγκεντρώσεις καὶ causerie τρεφομένη ἐκ τῶν περιεχομένων τῶν ἐφημερίδων καὶ τῶν ραδιοφώνων, μόδα, κλπ.) καὶ διακρίσεις (τίτλοι, διπλώματα παράσημα) εἶναι κατόπιν τῶν ἀνωτέρω αὐτονόητος.»

Τα ανωτέρω αποσπάσματα προέρχονται από το υπέροχο πόνημα του συγγραφέως Ευαγγέλου Λεμπέση «Η τεραστία κοινωνική σημασία των βλακών εν τω συγχρόνω βίω» το οποίο συνιστούμε σε όλους, βλάκες και μη, να αναγνώσουν πάραυτα καθώς πλέον ευρίσκεται ανηρτημένο στο διαδίκτυο οπότε δεν ευσταθεί η δικαιολογία ότι έχει εξαντληθεί η έκδοση.

Θα αποτολμούσα να στοιχηματίσω ότι ακόμα και οι βλάκες θα το απολαύσουν ακόμα και αν θεωρήσουν ότι δεν τους αφορά. Φυσικά το ερώτημα που τίθεται για πολλοστή φορά έγκειται στο κατά πόσον τόσον αξιόλογα συγγράμματα συμβάλλουν στην όξυνση του πνεύματος των αναγνωστών η αντιθέτως κάνουν τους αναγνώστες πολέμιους κάθε έκφρασης οξυδερκούς και εχέφρονος σκέψης, καθιστώντας τους έρμαια των πλέον ανοήτων και ευτελών σκέψεων ως αρμόζει σε κάθε βλάκα που θεωρεί εαυτόν ευφυή.Διερωτώμαι όμως, επίσης, κατά πόσον εφ’ όσον το Ελληνικό κράτος κυβερνάται από βλάκες, καθώς τα ανωτέρω χαρακτηριστικά φέρουν οι περισσότεροι από τους κρατικούς η δημοσίους λειτουργούς, έχει πιθανότητες να αποφύγει τον όλεθρο.

Και τούτο επειδή ως λέγει ο συγγραφέας «…Λαμβανομένης ἤδη ὑπ᾿ ὄψιν τῆς ἐπικαίρου ταύτης θέσεως τῶν κατωτέρων βαθμίδων καὶ προσώπων ἐν τῷ κοινωνικῷ  διαφορισμῶ καθίσταται ἀπολύτως νοητὴ καὶ ἡ ἄνοδος αὐτῶν εἰς ἀνωτέρας βαθμίδας διὰ κοινοῦ μεταξὺ τῶν συνασπισμοῦ ἀναδεικνύοντος ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους ἀφ᾿ ἑνὸς μὲν δι᾿ ὀργανωμένης ἀντιστάσεως (boycotage) πρὸς τὰ ἄνω καὶ παραλύσεως τῶν τυχὸν ἀντιθέτων ἐνεργειῶν τῶν ὑπερκειμένων παραγόντων πρὸς ἀνάδειξιν ἄλλου πράγματι ἱκανοῦ, προσώπου, ἀφ᾿ ἑτέρου δὲ δι᾿ ὀργανωμένης προωθήσεως προσώπου ἐκ τῶν κόλπων αὐτῶν, πρὸς τὴν ἀνωτέραν βαθμίδα. Τὸ φαινόμενον τοῦτο καλεῖται κλίκα. Ὅτι τὴν ἐξέλιξιν ταύτην οὐδεὶς δύναται νὰ σταματήση εἶναι φανερόν, ὅσον εἶναι φανερὰ ἡ νομοτελειακὴ συνάρτησις τῶν ὡς ἄνω δεδομένων. Κατὰ τὴν αὐτὴν συνάρτησιν τὸ φαινόμενον συνεχίζεται: «ἑνὸς βλακὸς προκειμένου μύριοι ἕπονται», ὁ δὲ οὕτω ἀνελθῶν βλὰξ θὰ προωθήση ὁ ἴδιος πρόσωπα μόνον κατώτερα ἑαυτοῦ, μέχρις ὅτου ή μία βίαια ἔξωθεν ἐπέμβασις, ὑπαγορευομένη ὑπὸ τῆς ἀνάγκης ἄλλου τινὸς κοινωνικοῦ ὀργανισμοῦ, ἢ ὁ φυσικὸς ἐκφυλισμὸς ἑνὸς τοιούτου ὀργανισμοῦ ἐκ τῶν ἔσω, ἐπιφέρει θεμελιώδη τινὰ ἀνατροπὴν ἢ καὶ αὐτὸν τοῦτον τὸν τερματισμὸν τοῦ βίου τοῦ ἐκφυλισθέντος ὀργανισμοῦ.»

Επειδή εγώ τουλάχιστον δηλώνω ότι απεχθάνομαι οιαδήποτε μορφή βίας, ιδίως όταν αύτη ασκείται κατά αδυνάμων και ανημπόρων πολιτών, όπως συμβαίνει κατ’ αυτήν την ιστορική περίοδο όπου διαδοχικές κυβερνήσεις  ανάλγητα και άνευ ηθικών ενδοιασμών έχουν οδηγήσει στην εξαθλίωση το μεγαλύτερο μέρος του υγιούς πληθυσμού της χώρας, ήτοι τους ιδιωτικούς υπαλλήλους, τους ελεύθερους επαγγελματίες  και τους επιχειρηματίες, διερωτώμαι με ποιο τρόπο μπορεί ο δύσμοιρος αυτός λαός να απαλλαγεί όχι των βλακών εν γένει, καθώς αυτοί, καθώς φαίνεται, είναι ανεξάντλητοι καθώς η βλακεία έχει εξελιχθεί σε επιδημική ασθένεια αλλά των βλακών που διοικούν το κράτος και το έχουν φέρει σε αυτή την οικτρή κατάσταση.

Οι πομφόλυγες, υπερφίαλοι πολιτικοί που κυβερνούν κατά τα τελευταία έτη γνωρίζουν ότι ο μόνος τρόπος σωτηρίας της χώρας είναι η ολοσχερής κατάργηση του δημοσίου. Τούτο πρέπει να γίνει δι’ αναθεώρησης του Συντάγματος οπότε δια της καταργήσεως της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων τούτο θα καταστεί εφικτό.

Οι πολιτικοί όμως των παραδοσιακών κομμάτων, δεν είναι τόσο βλάκες ώστε να μη γνωρίζουν ότι η κατάργηση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων θα έθετε σε κίνδυνο την παραμονή τους στη βουλή καθώς και οι πλέον βλάκες των ψηφοφόρων θα απαιτούσαν κάποιο ‘ρουσφέτι’ που όμως πλέον οι απελεύθεροι δημόσιοι υπάλληλοι δεν θα ήταν υποχρεωμένοι να κάνουν. Και τούτο επειδή η διατήρησή τους στη θέση τους δεν θα εξηρτάτο πλέον από τη βούληση του κάθε υπουργού-προστάτη αλλά από τα ίδια τους τα προσόντα τα οποία ακόμα και αν κάποιος τα αμφισβητούσε θα υπήρχε μια ανωτάτη, αδέκαστη αρχή, που θα επιβεβαίωνε την ορθότητά τους και θα τους προστάτευε από αυθαιρεσίες και αδικίες των πολιτικών.

Οι συνεχείς δε αξιολογήσεις όλων των δημοσίων υπαλλήλων από ιδιωτικές εταιρίες και όχι από επιτροπές συναδέλφων θα συνέβαλαν στη σταδιακή απαλοιφή εκείνης της παροιμιώδους θρασείας συμπεριφοράς που σε συνδυασμό με τη μικρή η  μηδαμινή κοινωνική προσφορά συνθέτουν το πορτρέτο του σύγχρονου, μέσου,  Έλληνα δημόσιου υπαλλήλου.

Άνευ δε της καταργήσεως του κράτους και της επανεκκίνησής του ουδεμία πιθανότητα υφίσταται αλλαγής της δυσώδους και τελματώδους αυτής κατάστασης που διέπει το ελληνικό κράτος. Και για αυτό, πέραν των αρχεγόνων ελαττωμάτων της ελληνικής φυλής που η θέση εξουσίας του δημοσίου υπαλλήλου εξακοντίζει σε υπερθετικό τυραννικό βαθμό, τα μάλα συμβάλλει η ίδια η φύση του άφιλου, αν μη εχθρικού, προς τον πολίτη, Κράτους και ιδίως η δαιδαλώδης, διεφθαρμένη και εν πολλοίς άχρηστη γραφειοκρατία του, που έχει αναπτυχθεί σε τοιούτο βαθμό από τους πλέον δαιμόνιους των δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να διαφυλαχθούν τα, ανεντίμως, κτηθέντα προνόμια και να διασφαλισθούν εσαεί οι θέσεις τους, που δεν θα καταστραφεί παρά μόνον εάν εκριζωθεί και ριφθεί στο πυρ το εξώτερον.

Οπότε αν και απολαύσαμε το υπέροχο σύγγραμμα του Ευάγγελου Λεμπέση και συμφωνούμε με την άποψή του, διερωτώμεθα μήπως, τελικώς, οι «βλάκες» δημόσιοι υπάλληλοι τεραστία σημασία δεν έχουν για την κοινωνική ζωή, παρά μόνον για την κλίκα τους.

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης