ΠΑΡΑΜΥΘΗΤΙΚΟΣ ΠΡΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΝ
Η επέτειος της ονομαστικής εορτής αποτελεί το σημαντικότερο πιθανώς προσωπικό, κοινωνικής υφής, γεγονός. Και αυτό επειδή πλην ελαχίστων εξαιρέσεων που αφορούν σε τοπικά ήθη και έθιμα οι άνθρωποι εορτάζουν μαζί με τον άγιο η τον όσιο το όνομα του οποίου φέρουν. Άλλοι ακολουθώντας την παράδοση, – οι πρωτότοκοι άρρενες λαμβάνουν το όνομα του πατρός του πατρός τους, δηλαδή του παππού τους, οι δε θυγατέρες της μητρός του πατρός τους κ.ο.κ. – άλλοι λαμβάνοντας το όνομα ενός προσφιλούς προσώπου που εξέλιπε νωρίς κ.ά.. Πολλοί γονείς, κατά τα πρόσφατα έτη, δίδουν αρχαιοελληνικά ονόματα στα τέκνα τους επιθυμώντας προφανώς να τα κάνουν να ξεχωρίσουν από τους Γιάννηδες και τους Γιώργηδες, σαν να είναι δυνατόν να ξεχωρίσεις κάποιος επειδή απλώς τον βάπτισαν Ηρόδοτο, Περικλή η Αριστοτέλη. Συνηθέστερο δε όλων είναι το Αλέξανδρος. Ευελπιστώντας, προφανώς, ότι ο γόνος που θα μεγαλώσει φέρων το όνομα Αλέξανδρος θα καταστεί εξίσου διάσημος με τον μεγάλο μακεδόνα στρατηλάτη. Η σύγχρονη ελληνική ιστορία μέχρις στιγμής πάντως δεν έχει αναδείξει κανένα Αλέξανδρο. Φυσικά όσο ζει ο άνθρωπος ελπίζει. Και ας διατείνεται άλλως ο Καζαντζάκης.
Αλέξανδροι λοιπόν υφίστανται και μάλιστα σήμερα, που γράφω, εορτάζουν, ασχέτως αν έλαβαν το όνομά τους από τον παππού τους, όπως εγώ, η το επέλεξαν για εκείνους, ως ωραίο, οι γονείς τους – οι νονοί πλέον το μόνο που πράττουν σε σχέση με το βαφτισιμιό τους είναι να επωμίζονται τα έξοδα της βαπτίσεως η και κάποια δωράκια στις επετείους και εορτές έτσι τουλάχιστον πιστεύω -. Εορτάζουμε δε τη μνήμη του Αλεξάνδρου, πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως (ιδέτε υστερόγραφον) και ουχί του βασιλέως της Μακεδονίας .
Όμως καίτοι σήμερα εορτάζω η ψυχή μου δεν αγαλλιά όπως συνέβαινε παλαιότερα όταν ακόμα στο διαμέρισμά μου συνέρρεαν φίλοι και γνωστοί προκειμένου να απολαύσουν τα υπέροχα εδέσματα που παρασκεύαζε η Ευαγγελία, η αγαπημένη μου τροφός (νταντά κατά το λαικότερο) και στυλοβάτης της οικογενείας Κακαβά επί 70 περίπου έτη η τρείς γενιές. Υποθέτω φυσικά ότι ένα άλλο κίνητρο προσέλευσης τους ήταν η παρουσία αρκετών ιδιαζόντων προσωπικοτήτων, ενός πλήθους ετεροκλήτων ανθρώπων, που κατά τη γνώμη μου παρουσίαζαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον από πάσης απόψεως.
Η δυσθυμία μου οφείλεται στην οικτρή οικονομική κατάσταση που ευρίσκεται μεγάλο πλήθος των συμπολιτών μας. Δεν θα μπορούσα, δεν μπορώ, να χαρώ όταν γνωρίζω ότι φίλοι και γνωστοί υπομένουν καρτερικά και αδιαμαρτύρητα τις επιπτώσεις μιας άδικης και ανέντιμης οικονομικής πολιτικής χωρίς μάλιστα να φέρουν ευθύνη για τα αίτιά της.
Πέραν όμως της ανεπαίσθητης λύπης που περιβάλλει τη ψυχή μου για τα όσα υπομένει ο λαός μας εξ αιτίας της άφρονος και επιπόλαιης πολιτικής ομάδων των πολιτικών των τελευταίων 38 ετών, ένα ακόμα γεγονός, ίσως λόγω ηλικίας, επηρεάζει τη ψυχολογική μου κατάσταση. Η απώλεια αρκετών φίλων και συνεργατών οι οποίοι, επί σειρά ετών, με τίμησαν με τη φιλία τους και μου προσέφεραν ανιδιοτελώς την αγάπη τους, κάποιες φορές δε και τη συμπαράστασή τους. Με θλίβει λοιπόν αφάνταστα η σκέψη ότι δεν θα ξανακούσω τη φωνή τους, δεν θα ξανανιώσω τον ασπασμό τους, τη χειραψία και το θερμό, ειλικρινή, εναγκαλισμό, αλλά περισσότερο από όλα θα μου λείψει το βλέμμα τους. Το παράθυρο της ψυχής τους.
Μερικοί όπως ο Ηρακλής Κ., έφυγαν νωρίς, ο πανδαμάτωρ χρόνος απάλυνε τον πόνο εκείνης της πρώτης σοβαρής απώλειας, είμαστε νέοι, η ζωή πειρασμός μυστηριώδης, δεν πτοηθήκαμε. Ακολούθησαν άλλες απώλειες. Ο Έρμπερτ Χ., ο Κωστής Ο., ο Μιχάλης Κ. και ο Ισίδωρος Ο. . Έσπειρε το θάνατο το AIDS. Τα ναρκωτικά. Ακόμα και τα δυστυχήματα με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες. Χάθηκαν πολλοί φίλοι. Χάνονται ακόμα, πλέον λόγω ασθενειών και παθήσεων. Και προχωρημένης ηλικίας.
Θανάσης Α., Νίκος Κ., Σωτήρης Α., Χρήστος Τ., Φρίντα Μ., Μπόμπυ Σ., Άντζη Κ., Νίκος Κ., Λιάνα Κ., Διαγόρας Χ., Σωσώ Μ., Μηνάς Τ., Παύλος Τ., Γιώργος Κ., Λουκία Ρ., Γιάννης Χ., Κωστής Τ. και πολλοί άλλοι αγαπημένοι. Και πολλοί άλλοι.
Όλοι έχουμε τους νεκρούς μας, όμως περιέργως πως νιώθω πως εγώ έχω πολλούς νεκρούς. Ίσως για αυτό επιμένω να γράφω, δεν θέλω να σταματήσω να θυμούμαι και να υπενθυμίζω. Για αυτό τρέμω μην προσβληθώ από Altzheimer. Πιθανώς μάλιστα, εν ευθέτω χρόνω, να παρακινηθώ, ένεκα του φόβου της απώλειας η εξασθένησης της μνήμης, να γράψω ένα βιβλίο για τους ανθρώπους, τους ανθρώπους μου, φίλους και γνωστούς, έτσι όπως τους έζησα, όπως τους ένοιωσα, όπως τους διατηρώ στη μνήμη.
Μέχρι τότε όμως, κατά καιρούς θα επιτρέπω στον εαυτό μου, να αναπολεί εκείνους που πλέον ευρίσκονται στα Ηλύσια Πεδία η στον Παράδεισο και με αναμένουν, υπό την προυπόθεση ότι δεν θα ριφθώ στον Άδη η την Κόλαση, να συνεχίσουμε σαν να μη συνέβη κάτι, σαν να μη πέρασε ούτε μια ημέρα από τότε που χωριστήκαμε, από τότε που διασταυρώθηκαν τα βλέμματα μας, από τότε που αγκαλιαστήκαμε και φιληθήκαμε.
Και θα «παραμυθιάζω» τον εαυτό μου πως είμαι καλά και χωρίς εκείνους.
Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης
Υ.Γ. Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ήταν όπως λέγουν, “άποστολικοίς χαρίσμασι λαμπρυνόμενος”. Καταγόταν από την Καλαβρία της Ιταλίας. Διαδέχθηκε τον πατριάρχη Μητροφάνη, όταν εκείνος πέθανε το 314 μ.Χ.. Επί των ημερών του συνεκλήθη, το 325, εν Νικαία της Βιθυνίας, η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, που κατεδίκασε τον Αρειανισμό και ετελέσθησαν τα εγκαίνια της Κωνσταντινούπολης, στις 11 Μαΐου του 330. Ο Αλέξανδρος πέθανε το 337, την ίδια χρονιά με τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο. Ανακηρύχθηκε άγιος και η μνήμη του τιμάται από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία στις 30 Αυγούστου.