ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΤΩΤΕΡΗΣ ΤΑΞΗΣ
Η αλήθεια είναι ότι λόγω μακράς διακοπής του ρεύματος υποχρεώθηκα να ξαπλώσω νωρίς. Άνευ ηλεκτρικού ρεύματος ήταν αδύνατον να εργασθώ και οι προσπάθειές μου να διαβάσω υπό το φως του ενός και μοναδικού κηρίου απέτυχε, οπότε απεφάσισα να καθεύδω καίτοι ήταν μόλις 9.00 το βράδυ.
Ως γνωστόν όμως το σκότος είναι κακός σύμβουλος του νου εξού και πολύ σύντομα ένεκα δυσάρεστων σκέψεων υποχρεώθηκα να διακόψω την κατάκλιση και να αρχίσω μια μονότονη περιφορά του σαρκίου μου, συνοδευόμενου από τη ψυχή μου, εντός της οικίας μου.
Όσο σκεπτόμουν όσα είχαν υποπέσει στην αντίληψή μου κατά τη διάρκεια της ημέρας τόσο επιταχυνόταν ο ρυθμός του βηματισμού μου και οι κτύποι της καρδιάς μου και σε μικρό χρονικό διάστημα βρέθηκα καθισμένος επί του τάπητος να γράφω αυτόματα, μιμούμενος τους υπερρεαλιστές του 20ου αιώνος.
Κακώς λέγω ότι έγραφα καθώς το χέρι που εκράτει τον κονδυλοφόρο εκινείτο σπασμωδικά, κατά τρόπον φρενήρη εγκαταλείποντας τις σκέψεις εντός του τσερβέλου μου και ακολουθώντας το ρυθμό της, καταληφθείσης από οργή, καρδιάς μου.
Εντός μικρού χρονικού διαστήματος η μνήμη μου ανέτρεξε στις πρώτες πρωινές ώρες και στην πρώτη είδηση της ημέρα. Ότι το δικαστήριο δικαίωσε την 20ημερη απεργία των υπαλλήλων του καναλιού 1 που απεργούσαν προκειμένου να επαναπροσληφθούν, αντίθετα προς τον νόμο, οι πρόσφατα απολυθέντες.
Η δεύτερη είδηση ήταν πλέον ανησυχητική καθώς περί τους 600 δικαστικούς προσέφυγαν στην κρίση των συναδέλφων τους θεωρώντας ότι τα 3.100 από 3.700 που θα λαμβάνουν μετά τις περικοπές δεν τους αρκούν. Διερωτήθηκα στιγμιαία κατά πόσον έστω και ένας εξ εκείνων των δικαστικών λειτουργών αναρωτήθηκε πως ζούν 1.000.000 άνθρωποι, άνεργοι επί σειρά ετών, επειδή εκείνοι εισέπρατταν καθ’ όλα αυτά τα χρόνια μισθούς δυσανάλογους προς το παραγόμενο, από μέρους τους, έργο.
Τέλος και ενόσω πλέον είχε επανέλθει το ηλεκτρικό ρεύμα έλαβα ένα μήνυμα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στο οποίο μου ζητούσαν να υπογράψω ώστε να μην κλείσει το εθνικό κέντρο βιβλίο, μια αμαρτωλή ιστορία που επί μια εικοσαετία ταλάνισε συγγραφείς και εκδότες, φυσικά πλην των υμετέρων που απελάμβαναν της ευνοίας των εκάστοτε κρατούντων, οι οποίοι σημειωτέον συνελήφθησαν να παρασπονδούν και απελύθησαν, ορθώς, πάραυτα. Θα συμπληρώσω ότι κάποιοι εξ εκείνων δεν γνώριζαν για την ταμπακέρα αλλά αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία. Απλώς το αναφέρω ώστε να μην θεωρηθεί ότι ήσαν όλοι αναμεμιγμένοι στην παρασπονδία.
Ούτε συμφωνώ με την ακραία λήψη καταργήσεως του ΕΚΕΒΙ η οιουδήποτε άλλου φορέως, όμως και λυπούμαι που το λέω δεν υφίσταται άλλος τρόπος προκειμένου να απαλλαγούμε από τα παράσιτα που επί σειρά ετών έχουν εγκαθιδρύσει ένα απολυταρχικό καθεστώς που ακόμα και αν δεν είναι διεφθαρμένο, σίγουρα δεν τυγχάνει ακριβοδίκαιο. Η πελατειακή αντίληψη χαρακτηρίζει τους περισσότερους από τους διαχειριστές των συγκεκριμένων φορέων τα αποτελέσματα των οποίων είτε εγγίζουν τη μηδαμινότητα είτε μηδέν παράγουν. Εν τούτοις η πολιτική ηγεσία, με το πρόσχημα της συγκυβερνήσεως, είτε αποφεύγει να θέσει τον δάκτυλον επί των τύπων των ήλων, είτε απλώς διανέμει τις θέσεις σε αποτυχόντα πολιτικά η κομματικά στελέχη, διαιωνίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την απεχθή αυτή κατάσταση που τόσο επιβλαβής έχει αποδειχθεί για τη χώρα μας.
Το χειρότερο δε είναι ότι το μέγιστο κακό διαπράττουν τα αρχηγικά περιβάλλοντα που πολλάκις εν αγνοία των αρχηγών φροντίζουν ώστε να στελεχωθούν οι εν λόγω οργανισμοί με ανθρώπους αμφιβόλου ήθους και ικανοτήτων. Τούτο, επειδή τοιούτοι άνθρωποι είναι δεκτικοί στην ποδηγέτηση και την καθοδήγηση και αποδέχονται να πράξουν τα πάντα προκειμένου να μην απαλλαγούμε από την κόπρο του Αυγείου.
Και οι μεν ανέντιμοι ετερόφωτοι οσφυοκάμπτες των αρχηγικών αυλών διορίζουν τους ανάξιους λόγου και στερούμενους ήθους φωστήρες τους μικράς διάρκειας στα διοικητικά συμβούλια των οργανισμών με ρητή εντολή να αποτρέπουν τους όποιους ικανούς και εντίμους να περιορίσουν τη διαφθορά και να αυξήσουν την παραγωγικότητα, οι δε έντιμοι ποιούν τη νήσσα φοβούμενοι να αντιπαρατεθούν με τους παρακοιμώμενους των αρχηγών και τα τσιράκια τους και ουκ έσται τέλος.
Η πιο εμφανής όμως κατάχρηση εξουσίας αφορά στην απεργία, η οποία κατά πολλά ΜΜΕ είναι και ψευδής, των υπαλλήλων του μετρό. Εάν αντελήφθην καλώς, εξ όσων ανέγνωσα, σχεδόν όλοι προσελήφθησαν με μόνο γνώμονα κάποια προσωπική τους σχέση με στελέχη των κομμάτων και δη υπουργούς των δύο κομμάτων εξουσίας. Αμείβονται δε με υπέρογκους μισθούς χωρίς φυσικά να παρέχουν ιδιαίτερες υπηρεσίες όπως θα μπορούσαν να ισχυρισθούν οι γιατροί και κάποιοι κλάδοι των δικαστικών που να δικαιολογούν τους παχυλούς μισθούς τους. Εν τούτοις επειδή δεν είναι οι μόνοι που επί μια δεκαετία ζούν εις βάρος του ελληνικού λαού είναι άδικο να τους στηλιτεύσουμε για μια συνθήκη εργασίας που της προσέφεραν οι πραγματικοί ένοχοι που δεν είναι άλλοι από τους πολιτικούς και τους παρατρεχάμενους η τσιράκια τους, και την οποία εκείνοι αγωνίζονται να διαφυλάξουν. Τίνι τρόπω όμως; Εφ’όσον γνωρίζουν ότι εξ αιτίας τους η εταιρία παρουσιάζει ζημία, ήτοι επιβαρύνει τον Έλληνα πολίτη, – ας σημειωθεί δε ότι μόνον ο Αθηναίος απολαμβάνει του εν λόγω μέσου μεταφοράς, αλλά όλοι συνδράμουν – η άρνησή τους να ενταχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο δύναται να ερμηνευθεί ως άφατο θράσος η δε διαρκής απεργία που τόσο ταλαιπωρεί το αθηναικό κοινό, ως αδικαιολόγητη βαρβαρότητα.
Και διερωτώμεθα κατά πόσον άνθρωποι που επιδεικνύουν μικρότητα και αλαζονεία προς τους βαλλόμενους πανταχόθεν πολίτες πρέπει να παραμένουν σε οιαδήποτε θέση του δημοσίου, των ΟΤΑ, των ΔΕΚΟ και όποιων εταιριών ελέγχονται από την πολιτική εξουσία.
Και αν η πολιτική ηγεσία όπως φαίνεται αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων τότε ας ιδιωτικοποιηθούν όλες οι εταιρίες κοινής ωφέλειας. Ώστε τουλάχιστον, ακόμα και αν δεν παταχθεί πλήρως η διαφθορά, ας δοθεί ένα τέλος στην άδικη ταλαιπωρία που υφίστανται οι Έλληνες πολίτες από ανθρώπους που όχι απλώς ζουν επί σειρά ετών εις βάρος μας αλλά εννοούν να μας θεωρούν πολίτες μιας «κατώτερης» τάξης.
Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης