ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

ΤΟ ΣΩΜΑΤΙΔΙΟ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

«Δεν έχω φίλους στην επιτροπή Nobel»  δήλωσε χαμογελώντας ο 83χρονος Πίτερ Χιγκς, ο Βρετανός επιστήμων που έπειτα από 48 έτη ερευνών ανακάλυψε το «σωματίδιο του θεού», μια σημαντικότατη ανακάλυψη στον τομέα των φυσικών επιστημών στην εποχή μας, υπονοώντας ότι δεν θα βραβευθεί από την επιτροπή Nobel, ως υπέδειξε η ετέρα διάνοια, ο Χόκιν.

«Δεν έχω φίλους στο ελληνικό κράτος», θα μπορούσε να δηλώσει ο καθένας από τα εκατομμύρια των ανέργων του ιδιωτικού τομέα στην Ελλάδα, υπονοώντας ότι ουδείς από την κυβέρνηση και το σύνολο του δημοσίου τομέα δεν δίνουν δεκάρα κατά πόσον θα επιβιώσει έστω και ένας ιδιώτης, έστω ως μουσειακό είδος, καθώς μόνη τους έννοια είναι να μη διαλυθεί η κόπρος του Αυγεία, ήτοι το δημόσιον.

Οι λόγοι γνωστοί τοις πάσι. Το δημόσιο αποτελείται από εξαρτώμενους ψηφοφόρους ως επί το πλείστον ικανοποιητικώς αμειβόμενους,  που παράγουν ασήμαντο η μηδαμινό έργο η παρέχουν ευτελούς επιπέδου υπηρεσίες,  στυλοβάτες μιας συνεχούς ροής διαπλεκόμενων καταστάσεων, ανθρώπους που, εν τέλει, φέρουν όλα σχεδόν τα ελαττώματα του ανθρωπίνου είδους.

Το ελληνικό δημόσιο από τα υψηλότερα κλιμάκια, καθηγητές και πολιτικούς, μέχρι τα κατώτατα, συνδικαλιστές και ανειδίκευτους εργάτες, αποτελεί μοναδικό είδος στο κοινωνικό τοπίο. Μοναδικό στον κόσμο, απ’ όσο γνωρίζουμε, καθώς τρέφεται απομυζώντας ως βδέλλες η καταβροχθίζοντας ως πιράνχας, τα υγιή κύτταρα της ελληνικής κοινωνίας. Τους αγωνιστές της καθημερινότητας, εκείνους που ωριμάζουν σφυρηλατημένοι από την ανασφάλεια της ανεργίας και των επακόλουθων της, την πενία, την οργή, την κατάθλιψη, την αυτοκτονία. Το σύνολον του ιδιωτικού τομέα.

Ορισμένοι αναγνώστες προσπαθούν να αντιληφθούν τη σχέση του γηραιού αγωνιστή επιστήμονα με τους κατατρεγμένους της ελληνικής κοινωνίας, εκείνο το 1.000.000 ατόμων, που περιφέρονται ως σαρκία βαστάζοντα ψυχή, από θύρα εις θύρα επιδιώκοντας να ανεύρουν μια απασχόληση που θα τους επιτρέψει να παράσχουν τα απαραίτητα προς το ζην στους αγαπημένους τους, γονείς, σύζυγο και τέκνα.

Αυτόν τον αγώνα, τόσων εκατομμυρίων ανθρώπων, προσομοιάζω με τον αγώνα του Πίτερ Χιγκς και αυτό γιατί όπως και εκείνος πίστευε σε μια ιδέα που χρειάστηκε να περάσουν 48 έτη προσπαθειών, αγωνιών, ταλαιπωριών προκειμένου να την επαληθεύσει, έτσι και η ακάματη ελληνική ψυχή δεν πτοείται και συνεχίζει τον αγώνα της ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή, εν ευθέτω χρόνω, θα δικαιωθεί.

Τι θάρρος και εγκαρτέρηση επέδειξε, σε τι θυσίες υπέβαλε εαυτόν ο εξαίσιος τούτος επιστήμων μη θέλοντας να προδώσει την πίστη του, μη επιθυμώντας να εγκαταλείψει τον αγώνα του. Και τελικώς δικαιώθηκε. Ατυχείς οι  χαρακτηρισμοί των επικριτών του που βιάσθηκαν να τον στηλιτεύσουν, να επικρίνουν έναν άνθρωπο που μετά από 48 έτη άοκνης, εξουθενωτικής προσπάθειας, είδε την αρχή, ίσως, των πάντων, κατά την επιστήμη, και ανενδοίαστα, σαν κέλευσμα αρχέγονο από τα κύτταρά του, το βάπτισε του Θεού. Δεν διακρίνουν τον απόλυτο σεβασμό προς το θείο που περικλείει αυτή η ονοματοδοσία;

Φυσικά όχι. Μικροί και ασήμαντοι ενώπιον της προόδου ενοχλούνται καθώς διαισθάνονται το τέλος του σαθρού κόσμου τους που βασίζεται στη υποκρισία και όχι στην αλήθεια. Έτσι και στη χώρα μας, οι στυλοβάτες του σαθρού δημόσιου τομέα, του κράτους εν κράτει που συνεστήθη, κατά τέτοιον τρόπον, ώστε να παραμένουν πάντα στην εξουσία οι ασήμαντοι αμβλύνοες δικτατορίσκοι που επί 38 έτη μας κυβερνούν, διασφαλίζοντας μέχρι τέλους του βίου τους αφ’ ενός την επιβίωσή τους, αφ’ ετέρου την ατιμωρησία τους. Τουλάχιστον οι πρωτεργάτες της δικτατορίας είχαν το θάρρος να υποστούν τις συνέπειες του τολμήματός τους. Οι πολιτικοί που τόσο κόπτονται για τη δημοκρατία και τις αρχές της γιατί αποφεύγουν την τιμωρία που τους αρμόζει επειδή οδήγησαν την Ελλάδα στη σημερινή άθλια κατάσταση από πάσης απόψεως.

Πως τολμούν οι άνθρωποι αυτοί να αντικρίζουν κατάματα τον Έλληνα αγωνιστή, τον εργαζόμενο η άνεργο του ιδιωτικού τομέα, τον οποίον επί 38 έτη ευτελίζουν, επιβάλλοντάς του ως συμπολίτες του, τους οκνηρούς και αμετροεπείς λειτουργούς  του δημοσίου, επισείοντας τη Δαμόκλεια σπάθη πάνω από τον τράχηλό του, και απειλώντας τον καθημερινά με κατακρήμνιση στα Τάρταρα;

Πόση αντοχή επιδεικνύει το σώμα του απλού, καθημερινού Έλληνα που ανέχεται την εξαπλωνόμενη αυτή βδελυρή γάγγραινα που κατατρώγει αργά και επώδυνα το κορμί του και δεν εγείρεται κατά της πολιτείας και των εκπροσώπων της; Πόση πίστη διαθέτει η ψυχή του κατατρεγμένου Έλληνα ώστε να μην αποφασίζει να αλλαξοπιστήσει ώστε να απολαύσει ως δικαιούται τους καρπούς του κόπου του; Πόση αγάπη τρέφει η καρδιά του συντετριμμένου Έλληνα ώστε να μην θέλει να εγκαταλείψει την αγαπημένη του πατρίδα αλλά επιμένει να βασανίζεται στα χώματά της; Πόσο σθένος κρύπτει η ψυχή του προδομένου Έλληνα που δεν αποφασίζει να ξεχυθεί στους δρόμους και τις πλατείες να πάρει τα κεφάλια των γενίτσαρων αδελφών του;

Αντοχές που δοκιμάστηκαν επί 400 έτη υφίστανται ακόμα στα κύτταρα του αγνού πατριώτη, του ανθρώπου που πιστεύει στην πατρίδα και τη θρησκεία που πίστεψαν πριν από αυτόν οι πρόγονοί του, το αίμα του, που έμαθε να αγωνίζεται για τις ίδιες αρχές που αγωνίστηκαν πριν από εκείνον οι πρόγονοί του, το αίμα του, που έμαθε να φροντίζει και να πονάει τα ίδια πρόσωπα που αγαπούσαν εκείνοι, το αίμα του.

Ένα αίμα αγνό και ηρωικό, ένα αίμα ιστορικό και αιώνιο, ένα αίμα που μας οδηγεί στην αρχή της ύπαρξης της φυλής μας, του αθάνατου γένους των Ελλήνων, ένα αίμα που γεννήθηκε από το σωματίδιο του θεού και θα συνεχίσει να υπάρχει στο μέλλον όταν εμείς θα έχουμε πάψει να υπάρχουμε. Αρκεί να φροντίσουμε εγκαίρως να αποτινάξουμε από πάνω μας, από μέσα μας, το άλλο αρχέγονο σωματίδιο που στιγματίζει την ελληνική φυλή

Το σωματίδιο του διαβόλου

Αλέξανδρος Κακαβάς Σεναριογράφος/Παραγωγός/Σκηνοθέτης